VASILEON PHILIPPOY MAKEDONON

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

v

v

MAKEDONON

      ru         HOME

 

v

v

v

MAKEDONON

 

   

Vasileos Makedononv

VASILEOS OF MAKEDONIA,
FOUNDER OF THE MAKEDONIAN PHALANGE,
ARHONTON OF TESSALIA,
FOUNDER AND LEADER OF THE CORINTHIAN LEAGUE,
HE WHO UNITED THE SIXTEEN MAKEDONIAN TRIBES IN ONE STATE AND TAKE THE TITLE ''THE MAKEDONON'',
THE MOST BEAUTIFUL MAN IN EUROPE

VASILEOS  MAKEDONON  PHILIPPOY 

Affront your enemy, face to face ... with the same weapons ... and after you defeat him, respect him and make him your friend, on the contrary, if not you are not A MAKEDONIAN 

,... When my father found you, you were wandering and poor, dressing in animal skins and grazing a few sheep on the mountain slopes.

He found you when you defended yourself with little success from the Illyrians, the Tribals and the Thracians.
Instead of your animal skins, he dressed you in robes. From the mountains, bring you down to the lowlands. But most of all, give you the courage, the courage to fight the barbarians, who were everywhere.

You no longer rush to take refuge in remote places and in the crevices of the rocks of your impregnable mountain fortress. You stood firm on the ground and fought for what justly belonged to you....
...

Your son Alexandroy Makedonon, the glorious Vasileon of Makedon, by the Mercy of God, unthil to India, who trampled them, gave us eternity.

Ey, Philippoy, OY, OY, EY, Makedonon, HE IS, Vasileon Makedon.

Filippoy Makedonon

     

  ΒΑΣΙΛΕΩΣ   ФIΛIППY - B - BTOРI  MAKEΔNΩN  - Ancient Makedonian (Koinon Makedonon) alphabet - the letter '' B '' was number 2, the number '' 2 '' is Arabic, meaning later

ΒΑΣΙΛΕΩΣ   ФIΛIППY MAKEΔNΩN - it is the official name and is unique, there is no need for "numbers"

Filippoy Makedonon

     THE MAKEDONIAN SUN WITH SIXTEEN  SOLAR  RAYS (first used by and the others peoples)  FOR FIRST TIME INTRODUCED BY VASILEOS MAKEDONON PHILIPPOY   - THE MAKEDON, (purpose Makedon?)  WHO REPRESENTS UNIFICATION OF SIXTEEN MAKEDONIAN TRIBES IN ONE STATE  BY VASILEOS MAKEDONON PHILIPPOY  the MAKEDONIAN KING. Than for OF GRATITUDE FROM THE MAKEDONIANS HAS RECEIVED THE TITLE:

>>>> MAKEDONON - THE MAKEDON <<<<

THE MOST GLORIOUS TITLE THAT MAY RECEIVE ONE MAKEDONIAN VASILEOS - KING, BY THE MAKEDONIANS.

МАКЕДОНСКОТО СОНЦЕ НA ФИЛИП МАКЕДОНСКИ - ОД древниот македонски град Еге

THE MAKEDONIAN SUN OF VASILEOS PHILIPPOY MAKEDONON - THE MAKEDONIAN from the ancient Makedonian capital EGE

The Makedonian tribe who Vasileos Makedonon Philipoy who he had unified, it's:

Adrians,

Perdichians,

Linchistidians,

Peons,

Odrisians,

Moesians, 

Orestians,

Almopians,

Elimeteans,

Halkidichians,

Pelagonians,

Ilirians,

Meleisians (Еpirians),

Тrachians,

Dardanians

and Тribalians.

 

 BEFORE THE UNIFICATION THE MAKEDONIAN SUN WAS WITH EIGHT SOLAR RAYS. 

Filippoy Makedonon

Glori Vasileoc of Makedonia everyone knows you, Lipy (beautiful).

Ey Philippy - Liupy Makedonon, Vasileos Makedon.

 

Born to us mother Makedonia
another Vasileon Makedonon , ON, ON,.. Lipy.

Ey Philippy - Liupy Makedonon, Vasileos Makedon ON, ON
.

In countless battles,
Makedonian name celebrated .

Your son Alexandroy Makedonon, the glorious Vasileon of Makedon,
by the Mercy of God, unthil to India, who trampled them, gave us eternity.

Ey, Philippoy, OY, OY, EY, Makedonon, HE, IS, Vasileon Makedon.

 

Born to us mother Makedonia
another Vasileon Makedonon , ON, ON,.. Lipy.

Ey Philippy - Liupy Makedonon, Vasileos Makedon ON, ON
.

Makedonia regretfully for you, son of Makedon.
Ey, Philippoy, OY, OY, EY, Makedonon, HE, IS, Vasileon Makedon.

 

Born to us mother Makedonia
another Vasileon Makedonon , ON, ON,.. Lipy.

Ey Philippy - Liupy Makedonon, Vasileos Makedon ON, ON
.

 

Makedonian is eternal name will never perish.
We give a head, we do not give Makedonia and a Makedonian name.

Makedonia regretfully for you son of Makedon.
Ey, Philippoy, OY, OY, EY, Makedonon, HE, IS, Vasileon Makedon.

Filippoy Makedonon

VASILEOS MAKEDONON FILIPPOY

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ ФИЛИП МАКЕДОНСКИ 

 

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ

'' - When my father found you, you were wandering and poor, dressing in animal skins and grazing a few sheep on the mountain slopes.

He found you when you defended yourself with little success from the Illyrians, the Tribals and the Thracians.
Instead of your animal skins, he dressed you in robes. From the mountains, bring you down to the lowlands. But most of all, give you the courage, the courage to fight the barbarians, who were everywhere.

You no longer rush to take refuge in remote places and in the crevices of the rocks of your impregnable mountain fortress. You stood firm on the ground and fought for what justly belonged to you.

He made you colonizers and introduced laws and customs that not only took care of your safety, but also brought the dawn of a new era of culture and living. From slaves and impoverished subjects, he made you rulers not only of your land but also of the barbarians who had previously threatened to devastate your property and seize your benefits..


He made you rulers of the Thessalians, of whom you have always had a deep and mortal fear. With his victory over the Phocians, he secured our access to the Peloponnese through roads that were wide and passable, not narrow and inaccessible. .

He humiliated the Athenians and Thebans to such an extent that in that campaign, I personally helped him in Heronea so that instead of these nations constantly attacking Makedonia and paying taxes to the former and living as vassals of the latter, they now rely on of our assistance and intervention to ensure their safety.

He invaded the Peloponnese and, after securing control over their affairs, was elected commander-in-chief of the entire Peloponnese in the expedition against the Persians, a glory which he not only appropriated for himself, but also bestowed on the entire Makedonian nation.''....

PHILIPPOY - PHI LIP P OY

PHI - philahoy - believer - follower, ancient Makedonian word
LIP - beautiful
OY - оy

A believer in beauty - PHILIP.


 ФИЛИП МАКЕДОНСКИ

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ  мечот на ФИЛИП МАКЕДОНСКИ  ФИЛИП МАКЕДОНСКИ

VASILEOS MAKEDONON PHILIPPOY

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ Филип Македонски VASILEOS MAKEDONON PHILIPPOY

 Филип Македонски

makedonon

PHILIPPOY MAKEDONON - VASILEOS MAKEDONON

makedonon

PHILIPPOY MAKEDONON - VASILEOS MAKEDONON, the most beautiful man in Europe at the time

Ова é лажн медаљон од Тасо. Грците фатени како фалсификуваат.

This is a fake medallion by Tasso. Greeks caught forging.

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ ФИЛИП МАКЕДОНСКИ рељеф од Хераклеја - Македонија

 

 

Ceremonial shield of the VASILEOS MAKEDONON PHILIPPOY

Ceremonial shield of the VASILEOS MAKEDONON PHILIPPOY

 Филип Македонски

       Philip of Makedon - Philip  The Makedonian - vasileos Makedonon Philippoy (382-336 BC) is the vasileoc (ruler-king) of Makedonia (ruled 359-336 BC). Born in BELLAS - illuminated,  BELLASTI - the illuminated - ''Pella'' in 382. BC, he was the youngest son of vasileos Amyntoy Third and the vasilissis - the Queen Eurydice. In his youth (c. 368-365 BC) he was a hostage in Thebes, the leading city-state at the time. During his stay there he was held hostage to military and diplomatic experience by Epamonides, a Theban general. Here she befriends the commander of the Theban Holy Battalion and teaches her military tactics on the ground

Epaminonda

The Theban Holy Battalion 

The Battalion Sacred was a elite Theban army consists of 150 pairs of homosexual lovers, according to Plutarch (in "Life of Pelopidas"), the Theban commander Geordi, the battalion was created because it was believed that every man would be motivated to fight the best of its ability both to protect her lover, or to avoid dishonor to him. It was well equipped, each soldier was equipped with: armor, helmet, shield, sword and spear, was the best tactically trained military force at the time

Plutarch explains the motivation of the use of this "Army of Lovers" in battle:

 " When danger looms 
    men of the same tribe 
    or at least keep the same family 
    account of the life of his fellow men, but a group 
    which consolidated the friendship rooted 
    love never melts and is invincible 
   since the lovers, for fear of appearing 
   petty in the eyes of their loved ones, 
   and loved for the same reason, will face 
   welcomes the danger to succor each other."  

Also according to Plutarch, Gorgida initial deployment of the pairs within the avant-garde Theban Sacred Battalion as chosen soldiers, to reinforce the resolve of others. But after the Battalion distinguished itself in the battle of Tegirira, Pelopidas use as a kind of private guard. For nearly 33 years, Sacred Thebes Battalion suffered no defeats and played an important role in the Theban infantry.

The moment of defeat came at the Battle of Chaeronea (338 BC), the decisive battle in which vasileos Makedonon Philippoy and his son Alexandroy Makedonon put an end to the hegemony of the thise city-state.

     Philip had been a prisoner of war in Thebes, and there he learned military tactics. The rest of the Theban army retreated before the army of vasileos Makedonon Philippoy and Alexandroy Makedonon, but the Sacred Battalion, surrounded by nothing and decided to surrender, remained in the field and fell in battle. Plutarch tells us that the sight of dead bodies piled members of the Battalion, and having understood who they were, Philip said:

"Well be put to death anyone who suspects that these men did or suffered anything unseemly"

Although Plutarch claims that the three hundred men of the Battalion were killed the same day, other authors consider that died and 244 others were injured. A news confirmed by the excavation of the pit comunedi Chaeronea, in which 244 skeletons were discovered, arranged in seven rows. This collective burial is indicated by a stone lion (discovered in 1818), replication of polyandreion Thespini.

 Филип Македонски Boeotian shield - coin

    

Short for the city state Thebes
-----------------

   The founder of Thebes it's  Cadmus one phoenix  king and his descendants, with a great army came to Boeotia previously province Pelasgians (inhabited by whites), looking for his sister Europa.
 

The remains of the palace of Cadmus in Thebes (now in ruins) it's around 1400 to 1200 BC.

Phoenicians to ionians (Ionia) Asia Minor (Ionians are the compatriots of the ancient Athenians) transferred Phoenician alphabet, alphabet who Phoenicians first take of the Venets (Ilion - Troy). Buth ionians from Asia Minor added five new elements - symbols for their uses ...

              The Athenians, the European relatives of the Ionians (Ionia) Asia Minor in Southern Europe - the Danai (named after the Rosetta Stone), used that letter "koine", not until 403 BC.

SO THEBANIANS WERE PHOENICIANS.


 So the ancient Thebans were descendants of the people of Phoenix.

 The city Thebes was totally destroyed by Makedonian vasileos Makedonon Alexandroy, the inhabitants killed and sold as slaves and the territory was divided among the other cities.

 Before his death, vasileos Makedonon Alexandroy in his Testament, Thebesorder to be renovated, who has given money to do this.

The vasileos (king) of Makedonia, Cassander renewed the city but now without any military-political influence.

--------------------

 

       The death of his older brothers Alexandroy SECOND and Perdikoy THIRD enabled him to ascend the Makedonian throne in 359 BC. Originally appointed regent of his underage nephew Amintoy FOURTH, he would succeed in taking full power.

     Philipoy 366 BC, COMING TO GOVERNMENT AT THE MOST DIFFICULT MOMENT FOR MAKEDONIA.

At the age of 23, Philipoy was appointed educator (regent) of his minor nephew Amintoy FOURTH, but later ws recognized as vasileos - ruler from the Makedonian People's Assembly, in addition to having other successors to this position such as some Makedonian officers, half-brothers by his mother side Eurydice: Archely, Aridey and Menelay. The first was killed by vasileos Philipoy and the other two escaped persecution in Olynthion.

At that moment, Makedonia was attacked from all sides, and parts occupied by the Illyrians, the Thracians while the Athenians unloaded their army in the naval part under the leadership of another heir to the Makedonian throne named Argey, who promised to the Athenians the city of Amphipoliton.

Although young vasileos Philipoy proved to be a good diplomat. He bribed the Thracian ruler with gifts, so he turned against Argey as the most dangerous at the moment. The Athenian general Mantia, who came to the port of Methon with 3,000 kopliti - infantry soldiers, but remained in place, Argey marched supported by mercenaries to Ege - Aegea, (the ancient Makedonian capital) but in the city did not receive support from the people and had to retreat to Methon. On the way, vasileos Philipoy set a trap for him and completely defeated him in 359. Vasileos Philipoy, however, immediately withdrew the Makedonian garrison from Amphipolis for peace and carried out military reforms in Macedonia in order to consolidate his power.

 

Makedonia before governed by vasileos Philipoy

Reforms  

Shortly after coming to power, Makedonian vasileos Philipoy carried out reforms in the country and introduced a permanent paid army with the famous Makedonian phalanx, as a basic military unit, and also introduced cavalry, devices for siege of cities, devices for throwing stones and arrows. His military capabilities contributed to Makedonia becoming a regional power.  

     The army of Makedonia in the time of Makedonian vasileos Philipoy is considered one of the most magnificent military forces of the ancient world. Their perfection was first shown under the leadership of Makedonian vasileos Philipoy.

The great innovations of weapons and tactics devised by vasileos Philipoy of Makedonia were the main factors for the greatness and success of the Makedonian army. Makedonian vasileos Philipoy turned the war into a way of life for many Makedonians, who until then saw the army as a part-time job working outside the agricultural season. By making the military a real full-time job. Vasileos Philipoy was able to train his troops regularly, building unity and cohesion. This created the best military machinery ever seen, thanks to time and effort devoted to maneuvering and military innovation.


     Tactical innovations include the use of the phalanx, as well as coordinated attacks and tactics between the phalanx (infantry), cavalry, archers, and siege machinery.

One of their weapons was SORIOSA - Sor and Osa, which provided many offensive and defensive advantages to the Makedonian army.

The Makedonian Phalanx   

  Wrought iron helmet from the Makedonian phalanx from the time of vasileos Philipoy of Makedonia, found in 1998 at the place Isap Mrvinci

Wrought iron helmet from the Makedonian phalanx from the time of vasileos Philipoy of Makedonia, found in 1998 at the place Isap Mrvinci

Around the village Debrishte - locality Gradishte - Prilep, Republic of Macedonia, wrought iron helmet

Wrought iron helmet from the Makedonian phalanx

Helmet from the Makedonian phalanx

Seysoy - helmet from the Makedonian phalanx

Helmet from the Makedonian phalanx

Helmet from the Makedonian phalanx

Helmet from the Makedonian phalanx

Македонски шлем од бронза, приватна колекција, најверојатно Турција

Makedonian bronze helmet, private collection, probably Turkey

Македонски шлем од бронза, приватна колекција, најверојатно Турција

Makedonian helmet from the Makedonian phalanx at the Bavarian State Museum, Munich, Germany

Македонски шлем од бронза, приватна колекција, најверојатно Турција

From the Makedonian phalanx, Zapirion's helmet

Helmet from the Makedonian phalanx

Wrought iron helmet from the Makedonian phalanx

Wrought iron helmet from the Makedonian cavalry

Protective part of a helmet from the Makedonian phalanx

Bronze shield from the Makedonian phalanx - probably from the "Bronze shields", the second elite guard in the Makedonian phalanx after the "Silver spears"

Wrought iron helmet from the Makedonian phalanx with fragments of silver (from the Makedonian cavalry) today is in the museum of St. Petersburg

Protected armor from the Macedonian phalanx with the image of Medusa - today it is in the museum of St. Petersburg

Weapons from the Makedonian phalanx

This shield is from Pontion - Asia Minor, but the similarity with the Makedonian shields is evident, it is also recognized that it was a Makedonian colony.

The shields are from a later period, from the time of Makedonian vasileos Dimitroy SECOND, v. Bonche, a total of 3 in the Republic of Macedonia, of a total of 5 in the world, diameter 74 smm

This helmet is presented as Cretan

All these archeological findings that suddenly came to light are probably from Isar Marvinci (Peonian Cemetery) Republic of Macedonia - that is my logical opinion

Archaeological Museum - Skopje, Republic of Macedonia

 

According to Diodorus (16.3.1-2), in 359 A.C.:


"... The Makedonian vasileos Philipoy improved the organization of his forces by equipping his men with the necessary weapons for war, held maneuvers of men with weapons in coordinated exercises. He devised a Compact Order and equipped the phalanx, imitating the dense shield formations of Ilion warriors, and was the first to organize the Makedonian Phalanx ."

Diodorus 15. 44. 1 - 3 - Ifikrat from Athens, the adopted son of the Makedonian vasileos Amintoy , the father of Makedonian vasileos Philipoy:

"Having gained extensive experience in military operations during the Persian War, he devised many improvements to the instruments of war, devoting himself especially to the field of weapons.

First, the policies use shields that are large and therefore difficult to handle. He rejected them, with others smaller and rounder, of moderate size, thus achieving two goals: to give the body adequate coverage and to allow the shield user with his ease to be completely free in his movements. .

They used to be called "kopliti" at the expense of their heavy shield, since then their name has been renamed "peltasti", after ''the pelta'' what they wore.

He made a change in the opposite direction, in fact he increased the length of the spears and doubled the length of the swords, which while using these test weapons confirmed the practicality and success of these experimental tools and earned a great reputation and in general inventive genius. .

He also created military boots that continue to be called "ifikrates" today. He also introduced other useful improvements to the art of war, but it would be boring to write. "

 

The Makedonian Phalanx was an infantry formation devised by Makedonian vasileos Makedonon Philipoy.

 

Helmet from the Makedonian phalanx

 

Protective linen armor 

Ifikratei

         The Makedonian vasileos Philippoy, spent much of his youth as a hostage in Thebes, where he studied under the famous General Epaminondas, whose reforms were the basis for Philip's Makedonian Phalanx reforms. The members of the phalanx were professional soldiers and were one of the first troops in history to be organically trained, giving them the ability to perform complicated maneuvers much better than those of their enemies

They fought in dense square formations of 256 soldiers with an average depth of eight soldiers. The leader was in charge of each row of 16 soldiers, and the assistant leader was in the middle of the line, so that the rear rows could be moved to the sides in case more frontal troops were needed.

The Makedonian Phalanx

 

  The soldiers in the phalanx carried one "SOR and OSA" - a spear with two tips that was over 6 meters long, with one end - OSA (wasp) - to stab with the other end (if necessary) SOR - to cut and trim. A spear ''The Soriosa'' was carried in two parts that merged before the battle and had to be handled with both hands. Up close, such large weapons were useless, but from a distance, the soldier could easily keep the enemies where they were, without being able to get close. The weapons of the soldiers of the first five rows were quite prominent from the formation itself, so that at all times there were more spears than targets for attack.

Infantry sword of the Makedonian Phalanx

Their second weapon was a double-edged sword, linoleum shield partially protected with bronze, wrought iron helmet, bronze shins, special protective sandals - ifikratei and a shield fastened over the shoulder with a rope to free the soldier. in the handling of the long spear.

 Modification of the iron part at one end of the spear COR and OSA - the part "SOR"

The spears of the Makedonian phalanx were made from the tree '' Yasen '' .

Young stems from the tree '' Yasen '',after its length was determined, in order to obtain firmness and a corrected shape, they were roasted over a low heat, and then the bark was removed and coated with a protective material.

Completely assembled with the two parts, the "sor" wrought iron plate, the "wasa" bronze part and the central iron assembly part, the spear weighed about 5 kilograms and was 7 meters long.

They did not call selfe ''pezetarioi'' (Latin) buth ''PO CHETA IROI'' - '' after a company of heroes'', the heavy elite infantry were well trained, and not as some say they were the weakest formation, composed of inexperienced, on the contrary they were well trained. So first ''company of heroes'' - the Makedonian the cavalry, follows, ''after a company of heroess'' - the Makedonian heavy infantry.

 

 End of the spear SOR and OSA - the part "SOR"

T he iron part at the end of the spear SOR and OSA - the part "SOR"

Bronze top part at one end of the spear - '' OSA ''   

 

 

The Makedonian vasileos Philippoy did not use the phalanx as the main weapon of attack, but as a tool to keep the enemies in one place while the heavy cavalry broke their ranks.

The Makedonian cavalry fought in a wedge formation and was stationed on the right, after breaking through the enemy ranks, the cavalry accompanied the shield-bearers, elite infantry who served as the ruler's bodyguards, followed by the phalanx. On the left wing was always an Allied cavalry from Thessaly, which fought in a rhomboid formation and served mainly in defense.

 

The Makedonian Phalanx- vision of the army before the attack

The Makedonian Phalanx- position

The Makedonian Phalanx- attack

The Makedonian Phalanx - crushes everything in front of itself

The difference between the others and the highly disciplined Makedonian Phalanx

  

 Other units: Hoplity or KOPLITY - KOP LITY - spears who fly, artillery, various artillery pieces, allied reserve supplies, archers, and artillery were also used in battle.

????? ?? ????? ?????????? ????? ?? ????? ??????????

Shield-bearers

Shield-bearers - from the tribe Agriyany, special forces at the time

The phalanx had rather small luggage, with only one servant of a few soldiers. This gave the phalanx a high marching speed that no one could overcome. In some cases the opponents surrendered due to unpreparedness because they could not predict that his army would arrive so early.

The Makedonian Phalanx was also trained to carry out short assault attacks.

 

Bronze top, ''MAK'' letters, abbreviation of ''MAKEDONON'', part of the spear probably from a peltast

    Launchers

 

 

 Archer

Artillery

   

The Makedonian cavalry  - CHETAIROI - ''The Company of Heroes''

 [1]  "[ Our enemies have lived a carefree and luxurious life for centuries, we from Makedonia have been trained for generations in the difficult life of danger and war. All in all, we are free people, and they are slaves ]." The Makedonian cavalry - CHETAIROI - ''The Company of Heroes''.  

Македонската коњица

Македонската коњица

Македонската коњица

 

     The Makedonian heavy cavalry consisted of cavalry companions who were nobles and a Thessalian cavalry. The cavalry escorts - the friends consisted of eight squadrons with 200 cavalry each, except the GOVERNMENT EXADRON which had 300   - CHETAIROI - ''The Company of Heroes''. They were equipped with spears - klinstoni with a length of 3.6 - 4.2 m and heavy armor. The horses were also partially armored. The riders did not wear shields
The organization of the Thessalian cavalry (which later became part of the Makedonian phalanx) was similar to that of the Makedonian cavalry - CHETA HEROES, in that they had shorter spears and fought in freer formations.

 

Makedonian cavalry - CHETA HEROES

Makedonian cavalry sword

Makedonian cavalry swords

Makedonian cavalry


  From the light cavalry, the units of the so-called "Runners" protected the wings of the army during battle and went on reconnaissance missions. There were several hundred more Allied cavalry who also participated, but were weaker than the others.

Makedonian cavalry helmet found in Iraq

Makedonian cavalry  - coins




     The Silver Lances 

A saint came to the Makedonian vasileos Philippoy in a dream saying that ''IF HE FIGHTED WITH A WITH SILVER LANCE HE WILL WIN EVERYTHIN''.
That's how he forms them ''The Silver Lances'' who were the most elite army in the Macedonian phalanx and personal bodyguards of the Makedonian vasileos Philippoy Makedonon.


 The Silver Lances

The Silver Lances

 

MILITARY CAMPAIGNS

At the beginning, vasileos Philippoy Makedonon married Adata, Bardili's daughter, for peace with the Illyrians, but now he is strengthened with the newly formed Makedonian Phalanx in 358 BC. broke the resistance of the Illyrians who occupied northern Makedonia in the time of his brother makedonian vasileos Perdiccoy THIRD and the local tribes. With that he extended his power to city of Lihnidos ( evil nest ) - Lake Ohrid, called today. He left 7,000 Illyrian soldiers on the battlefield, 3/4 of their forces together with their ruler Bardili. In the north he laid the foundation stone of the new city of Heracleon, put the Peons under control, joining them to Makedonia.

????????? ???? Molossian coin 

Молосиски шлем Molossian helmets Молосиски шлем

In 357 BC. vasileos Philippoy Makedonon marries Molossian Princess Olympia

 

These are all fake medallions from Tasso. Greeks caught forging.

 

The Athenians failed to take control of the city of Amphipolition because the people there did not accept their rule. As a social war broke out in Athens, the Athenians agreed with Vasileos Makedonon Philippoy that if he handed over the city of Amphipolition to them, they would give him back the city of Pidna, conquered by the Athenians 363 BC . Vasileos Makedonon Philippoy easily captured the city of Amphipolition, but refused to surrender it to the Athenians, and by force captured the city of Pydna. Because of this act, the Athenians declared war on Makedonia. Vasileos Makedonon Philippoy allied himself with Halkidiki and Olynthus and, in order to court them, surrendered the city of Potidea, which he conquered in 356.

     In 355 BC. Vasileos Makedonon Philippoy conquers Krenid, a rich ore center, and renames the city in Philippi. He earned up to 1000 golden talents a year from those places.

The Athenians tried to turn back the old enemies of Makedonia: the Illyrians and the Thracians, who were divided into 3 parts after the death of Kotia, led by: Amadoko, Berisade and Kersoplepte. They were defeated by Vasileos Makedonon Philippoy so that Makedonia was extended until to the river Mesta, while general Parmenio defeated the Illyrians together with their newly elected ruler Grabo.

356 BC year Vasileos Makedonon Philippoy was born his son Alexandoy followed by good news from all over Makedonia, .. for victory over the Thracians and Illyrians and the victory of his horse at the Makedonian Olympic Games on the Makedonian side of Mount Olympus, .... Olympic sports games organized and financed by Makedonian rulers.

     

In 354 BC. Vasileos Makedonon Philippoy besieges the Athenian colony of Meth, DURING THE SIEGE OF THE CITYwill lose his right eye. The Athenians sent 2 fleets to help the city. The first in the winter 354 BC was insufficient and the second 353 BC when the city had already fallen into the hands of the Makedonians. On that occasion he used to attack Abdera and Maronea, on the Thracian coast.

353 BC the Athenians defeat Vasileos Makedonon Philippoy at the Thracian Caroness (Dardanelles), and the Thracian ruler surrenders to the Athenians all the cities except Cardia, to secure a safe passage to the Black Sea.

Meanwhile, the Holy War broke out.

In 353 BC Vasileos Makedonon Philippoy entered in Thessaly where he was greeted by 7,000 Phocians and mercenaries led by Failo, brother of Onomerco, ruler of Phocia. Failo was expelled from Thessaly, but his brother came to his aid, forcing Philip to withdraw from the battlefield twice. Onomerko succeeded in preventing the action of the Makedonian phalanx. Vasileos Makedonon Philippoy cautiously retreated strategically, but nevertheless returned more organized with a larger army.

LARISSAION

Vasileos Makedonon Philippoy was criticized for being afraid of the Phocians, but in the end he was right.

Vasileos Makedonon Philippoy comments:

"He does not run away, but, like a ram, he retreats to attack stronger ".

A feature only for an extremely talented leader.

352 BC Vasileos Makedonon Philippoy with 20,000 infantry and 3,000 cavalry, but now assisted by the Thessalians, Onomerko with the same number of infantry but with 2,000 cavalry. The battle took place at the place "Fields of the Crossroads", in the battle Vasileos Makedonon Philippoy killed 6000 enemy soldiers, captured 3000 who were drowned in the sea in honor of the god Ile, and Onomerko was killed by his mercenaries and handed over to Vasileos Makedonon Philippoy, who crucified him on the cross.

352 BC Vasileos Makedonon Philippoy proclaimed himself leader - ARCHONTON until the end of Thessaly and annexed it to Makedonia.

The Third Holy War

Ancient sources for the Third Holy War are scarce and generally lacking in information. The main source for this period isthe Library "History Diodorus Siculus" which was written in the 1st century AC, which is a very large second-class source. Diodorus is often ridiculed by modern historians for his style and inaccuracies, but he preserves many details from the ancient period that can not be found anywhere else. Diodorus worked, above all, copying the works of other historians, omitting many details that did not correspond to his purpose, which should illustrate lessons from history; his profile of the Third Holy War contains many gaps.

According to Diodorus, more details about the Third Holy War can be found in the speeches of the Athenian statesmen, primarily Demosthenes and Aeschines, these speeches were never intended to be historical material, they must be treated with caution.; Demosthenes and Aeschines are described as:

"A few liars, none of whom can be trusted, to tell the truth in every matter in which that distance in his interest to lie ."

However, their illusions of contemporary or past events point to some of the gaps in Diodorus' mind, helping us by arranging the chronology. The accounts of Diodorus, Demosthenes, and Aeschines can be enriched with fragments from another historian (such as Theopompus) and modern epigraphic sources.

"Modern historians" have debated the war fiercely and there is no clear consensus. ". It is generally accepted that the war lasted 10 years and ended in the summer of 346 BC, the beginning of the war was the occasion of the violent occupation of Delphi by Philomelos of Phocia.After the defeat of Philomelos at Neon, the Thebans thought it safe to send Pamenes to Asia with 5000 hoplites. And the combination of evidence suggests that Pamenes collided with the Makedonian Vasileos Philippoy at Maroneia in Thrace in 355 BC . Diodor says that the battle took place when the Makedonian Vasileos Philippoy besieged Meton in 354 BC. However, Diodors' chronology of the Holy War is very confusing - he dates from the beginning and the end of the war, a year too late, he says differently that the war lasted 9, 10 or 11 years, and includes the sieges of Meton twice under different dates - therefore his dates cannot be taken seriously.

Taking into account the dates, most historians agree on the same sequence of events for this part of the Holy War. The main question is when that sequence started. Thus, it dates from 355 BC, Meton to 355 - 354 BC, the Makedonian Vasileos Philippoy first Thessalian campaign to 354 BC. and his second until 353 BC. In contrast to historians: Cavkwell, Sealey, Hammond, and others, all of these dates have been moved by one year, beginning in 354 BC.

The Third Holy War (often referred to as the Holy War) broke out in 356 BC, and will present the Makedonian Vasileos Philippoy with his true intent: ''to expand its influence in the affairs of the central and southern Peloponnese. The war was sparked by the refusal of the Phocian Confederation to pay a fine, imposed in 357 BC. by the Amphictyonic League, military-religious organizationwho ruled the holiest place during that time in Southern Europe, at the Temple of the God of the Sun in Delphi. Behind the religious element, the real policy of adoption against the Phocians, implemented by the Thebans, is shown. At that time, Thebes controlled the majority of votes in the Council, and in the autumn of the meeting in 357 BC, the Thebans were able to have both the Phocians (for the defense of the Holy Land) and Sparta (for the occupying Thebes for some 25 years), previously, condemned and punished. The fines for both sides were "unjustifiably harsh" and the Thebans probably did not expect to be paid, and from that to be declare a "The Third Holy War".


 
On the ruins of the ancient city of Delphi


In response, the Phocians, led by Philomelos, occupied the city of Delphi (located within the borders of Phocis) and claimed Phocis' ancient claim to be president of the Amphictyonic League, with the intention of overturning the verdict against him. There seems to have been some sympathy in Athens for the Phocians, as it can be seen from other countries that:

"Thebans used the Amphictyonic League to pursue their petty and destructive interests ."

The Phocians were backed by Athens (Thebes' eternal enemies) and, as expected, Sparta, who did not expect to see their intentions erased when the Phocians captured Delphi with his treasury. However, Philomelos plundered the treasury of the God of The Sun to pay for his expensive mercenaries by raising his powerful army, but he drastically changed the minds of other Peloponnesian states.

In the winter of 356/355 BC, the "Battle of Holy War " was declared against the Phocians by the council of the Amphictyonic League, and the Thebans were the main protagonists, the war started relatively well for the Phocians, but a heavy defeat was inflicted on the Phocians on Neon by the Thebans either in 355 or 354 BC. and Philomelos was killed. Frightened, Onomarko undertakes Phocian effort and hires new mercenaries for war.

The Holy War seems to have paved the way for a resumption of the conflict in Thessaly. The Thessalian Confederation was a staunch supporter of the Amphictyonic League and had an old hatred of the Phocians. On the other hand, the city-state of Ferae is in alliance with Phocia. In any case in 354 or 353 BC, еthanks to the Thessalian city of Larissa who appealed to the Makedonian Vasileos Philippoy to help them to defeat the Ferae, the Makedonian Vasileos Philippoy thus brought a Makedonian army to Thessaly, probably with the intention of attacking Ferae.

Under the terms of their alliance, Lutzofron asked Ferae for help from the Phocians, Onomarko was sent by his brother, Falios, with 7,000 men. However, the Makedonian Vasileos Philippoy repulsed this force before joining the Ferae. Onomarko then renounced the siege at that moment and withdrew, bringing a new army in Thessaly to attack the Makedonian Vasileos Philippoy. The exact details of the campaign that followed are unclear, but Onomarko seems to have had two successes, partial defeats to the Makedonian Vasileos Philippoy, with many Makedonians killed in battle. After these defeats, the Makedonian Vasileos Philippoy withdrew in Makedonia for the winter.

The Makedonian Vasileos Philippoy comments that: "He does not run away, but, like a ram, he retreats to attack again".


The Makedonian Vasileos Philippoy returned to Thessaly the following summer (or 353 or 352 BC, depending on the chronology to follow), with the arrival of the new Makedonian army, Vasileos Philippoy formally asked the Thessalians to join him in the war against the Phocians. The Makedonian Vasileos Philippoy now gathered all the Thessalian opponents of Ferae that he could. According to Diodor, his army now numbered 20,000 infantry and 3,000 cavalry.

The Makedonian Vasileos Philippoy besieged the strategic port of Pagasae (mainly the port of Ferae) before the Battle of the Field of the Cross. With taking to Pagasae, it is likely that Vasileos Philippoy is aiming to prevent Ferae from being reinforced by the sea. Vasileos Philippoy learned a lesson from previous campaigns and wanted to prevent Ferae from outside help before attacking Ferae.

Onomarko, meanwhile, returned to Thessaly to try to maintain Phocian supremacy there, with about the same force as in the previous year. The Athenians also sent Cares with a considerable military contingent to help their Phocian allies, looking for an opportunity to strike a decisive blow against the Makedonian Vasileos Philippoy. The Phocians and Athenians intended to land again at Pagasae, as it was the only port where the Athenian fleet could be unloaded, but the Makedonian Vasileos Philippoy was there just in case.

The battle

A battle was fought between the Macedonians and the Phocians, after Philip prevented the Phocians from joining the forces of the Ferae and, most importantly, before the Athenians arrived. According to Diodor, the two armies remained near the sea, probably near Pagasae - " MINZUHAR field" in Thessaly, the terrain corresponds to this description. Now known as the Battle of the Field of the Cross. However, this plane is so large that it is difficult to identify the exact location of the battle.

The Makedonian Vasileos Philippoy sent his soldiers into battle to wear laurel wreaths, the symbol of the God of the Sun - Ile, "as if he were avenger of blasphemy, of insult, and he proclaimed that they were fighting under the auspices of God ". Some of the Phocian mercenaries allegedly threw down their weapons, upset by their guilty conscience. Then followed a battle, the bloodiest recorded battle in ancient Makedonian history fought until then with the city-states.

The Makedonian Vasileos Philippoy won a convincing victory over the Phocians. He seems to have won the battle because of the Makedonian superior number and the courage of Makedonians cavalry.



Fleeing defeat, the Phocians ran to the sea, where Kares fleet arrived during the battle, but many people were killed while fleeing, or drowned while trying to reach the ships. A total of 6,000 Phocian soldiers were killed, including Onomarko, and another 3,000 captured. Onomarko was either hanged or crucified, and the other prisoners were drowned, as a ritual for the temple of the God of the Sun - Ile. These punishments are designed to deny the defeated an honorable funeral; The Makedonian Vasileos Philippoy thus continued to present himself as a godly avenger of the desecration of the Phocians.

For this mass drowning Isocrates has stated:

" Mass drowning will not shock the civilized world, on the contrary it will strengthen it, and it will deter future robbers from their intentions.

Isocrates thought that the mercenaries of Phocis were better dead than alive... The punishment was really terrible, but it was completely in line with the role of the Makedonian Vasileos Philippoy as the champion of the God of the Sun - Ile.''


The consequences

It was probably as a consequence of his victory (if not before) that the Thessalians appointed the Makedonian Vasileos Philippoy as the Archont of Thessaly. This was a struggle for life, with Vasileos Philippoy taking control of all the revenues of the Thessalian Confederation and also becoming the commander-in-chief of the United Thessaly Army. The tyrants of Ferae, instead of having the same fate as Onomarko, reached an agreement with the Makedonian Vasileos Philippoy and in exchange for handing over the port of Ferae, Vasileos Philippoy had allowed 2000 of their mercenaries to go to Fokis.

Vasileos Philippoy spent some time reorganizing Thessaly and once satisfied, he planned a march south to the Thermopylae crossing, the gateway to the central Peloponnese. He probably intended to take it for himself with a victory over the Phocians and the conquest of Phocis, a prospect that greatly upset the Athenians, because once he marched to Thermopylae, he could also march on Athens. For that the Athenians sent their forces to Thermopylae and occupied the passag;

There is some debate as to whether other contingents joined the Athenians at Thermopylae. Although it may have proved possible to force the passag, the Makedonian Vasileos Philippoy did not try to do so, preferring not to risk defeat after the great successes in Thessaly.

Meanwhile, the Phocians regrouped under the control of Onomarkos' brother Faulo. After the great Phocian defeat of Neon and the Field of the Cross, Faulo he had to double the wages of mercenaries in order to attract them in sufficient numbers and thus supplement his army. Despite the defeats, however, most of the Phocians were still in favor of continuing the war. During the winter of that year, Faulo engaged in diplomatic efforts to garner greater allied support for Fokis, and succeeded in expanding the theater of conflict into the next military campaign.

Uniquely, the Phocians were able to make up for the great military loss, thanks to their booty from the treasury of the temple of the God of the Sun - Ile, factor that contributed to the war be ending in unresolved untill 346 BC.

 

The reason for withdrawing from the conquests in the south was that the Makedonian Vasileos Philippoy was called in for help by Vyzantion and Perintion because the new Thracian ruler Kersoblepte wanted to restore the power of Thrace from the time of Kotia. The Athenians also prepared a fleet led by 40 triremes and a number of armies to defend the strait the Keronesse, but this did not happen because word spread that Vasileos Philippoy was seriously ill. The Makedonian Vasileos Philippoy defeated the Thracian ruler, and his son was sent hostage to Makedonia and was forced to pay reparations. Cities: Heraion and Teikon were given to Perintion as a faithful ally.

     The Makedonian Vasileos Philippoy encouraged the struggle between the aristocratic and democratic forces in the city-states in order to exploit their dissent and conquer them more easily. For that purpose, with the gold of the Makedonian Vasileos Philippoy on the island of Euboea was formed ''The Makedonian Group'' (the Makedonian Party, at this time they were not political parties but ''groups''), paid to promote Makedonian interests in political life in the City-States. However, from 352 BC. to 346 BC it will not penetrate south, but will conquer the eastern regions coming to the river Maritsa.

The Rebellion of Euboea

Euboea police entered in the Athenian confederation in 357 after the failure of Theban attempts to oversee the large island (near both Attica and Boeotia). The apparent peace of Euboea 357 was uncertain because of to hostilities between the Euboean police (especially between Halkis and Eretria) and because of to the fighting of groups within the police. To maintain their influence, the Athenians relied on different currents on occasion and sometimes supported tyrants who were rumored to be pro-Athenian like Plutarch of Eretria. Personal connections between Athenian speakers and Euboean leaders also play an important role: Plutarch of Eretria is a friend of Media, an influential member of Eubulus' circle.
During the winter of 349/348, a riot broke out in Eretria and the tyrant Plutarch was expelled. At the instigation of Media and Eubulus, a small company of Athenian hoplites led by Phocion was sent to Euboea to bring Plutarch back to power. Despite his victory at ''Tamynae'', Fokion is soon in a difficult position as he faces has to face a general rebellion against Euboea. The Athenian army raid had the effect of uniting most of the Euboeans against Athens. The uprising was led by a resolute leader, Kalia of Halkis, whose three-point program:

Euboea of the Euboeans,

leadership of Halkis and

power for Kalia.

Plutarch himself, who had called on the Athenians for help, allied himself with their opponents.

No source says that Euboea's rebellion was caused by the Makedonian Vasileos Philippoy, but this uprising is so convenient to him that the assumption could not be refuted. Since 351, Philip has been trying to raise some Euboeans against Athens by funding to the "group", there - the Makedonian group - that was the name of the political parties of the time - "group - Druzhina".

In the first ''Philippic'' (37), Demosthenes inserts a letter from the Makedonian Vasileos Philippoy to the Euboeans, especially "insolent" to the Athenians. Kalia in any case he asks an alliance with the vasileos - the ruler of Makedonia; he agrees, promises him financial support, and may send several soldiers.
The Athenians, embroiled in two clashes on two different battlefields, have to make a difficult strategic choice: should the Olynthians be helped first or should Euboea's revolt be quelled? Demosthenes is a supporter of the first solution and one can easily create an image of his thinking. New delays in sending Athenian aid to Olynt threaten irreversible loss of an important ally; when Olynthus is saved, there will still be time to restore in Euboea the Athenian order. True to its strictly defensive strategy, Eubul takes the opposite view: Olynt is far from Athens, while Euboea is quite close and of primary interest for police security.

Eubul's opinion wins: people of Athens vote for mass gathering of hoplites and horsemens and sending them to Euboea.


At the beginning of the summer of 349 BC, the Makedonian Vasileos Philippoy estimated that the time had come to conquer the peninsula of Halkidik. He sent an ultimatum to the inhabitants of Olynt asking them to hand over the two Makedonian refugees, his half-brothers Aridai and Menelai. The Olynthian rejection immediately provoked the Makedonian invasion.
   In 349 BC. Vasileos Makedonon Philippoy of Makedonia begins the siege of the ancient city of Olynt, an original Makedonian ally - Makedonian land.

Olynthus rulers, Aridei and Menelai were also relatives of the Makedonian Vasileos Philippoy, who later formed an alliance with Athens. At the end of the summer, the Athenians send 38 terriers and 2,000 peltas to Halkidik under the leadership of Hares. Shortly afterwards, they ordered Haridem, who was then in Keroneseon (the Dardanelles), to join Hares with his 18 terriers, 4,000 peltas, and 150 horsemen. The effort made by Athens is not great, but these detachments for the campaign are not insignificant help for the inhabitants of Olynt: at the beginning of the spring of 348 BC, Haridem takes from the Makedonians the territories what they had conquered. In addition, the inhabitants of Olynt can hope that this first support will be followed by more aid, but despite all efforts the city of Olynt in 348 BC is flattened.

In 347 BC the Makedonian Vasileos Philippoy conquers almost all of Thrace and annexes it to Makedonia. Athens, meanwhile, threatened by Makedonian conquests, offered peace. In 346 BC. in Thessaly the two sides agreed on peace. Later, the Makedonian armies through the Molissia penetrated northwest to the Adriatic Sea and annexed part of Illyria to Makedonia. In 342 BC. Vasileos Philippoy undertook a successful campaign against the Scythians to the north

"As the Makedonian Vasileos Philippoy and the Makedonian armies was returning to Makedonia from the Scythian campaign against Atheus, a Thracian tribe, ''the Tribaloi'', met him and did not allow him to cross if they did not receive part of the booty." . „

This leads to a dispute and tin the battle, in which Vasileos Makedonon Philippoy receives a severe wound in the leg from a spear, which kills his horse.

To strengthen their position on Chersoneseon, the Athenians sent new clergy to the peninsula as early as 343 BC; a detachment of mercenaries placed under the leadership of strategist Dyopeiyt is in charge of protecting their settlement. Most cityes of Chersoneseon are happy to accept cleric (klerusi) reinforcements. But Kardia, an ally of Vasileos Philippoy at least 346, calls the Vasileos of Makedonia who, after proposing arbitration, which the Athenians rejected, sends several detachments to support it Kardia. In retaliation, and because he needed to pay for his army, Dyopeiyt plundered several Thracian sites from the state of Vasileos Philippoy - Makedonia.Complicating his case, he tortures and blackmails the Makedonian messenger who came to demand his release from the captives. In the spring of 341 BC, the Makedonian Vasileos Philippoy sent a letter of objection to the Athenians, in which he specifically demanded the revocation of Dyopeiyt.

Interference of the Makedonian Vasileos Philippoy in the Peloponnese


In 346 BC the Makedonian Vasileos Philippoy could not make a military expedition that would impose him as an arbiter in the Peloponnesian affairs, but the condition of the Peloponnese gives him numerous opportunities to expand his influence in the area. Most not-assimilated Pelasgian city-states experience very fierce social and political struggles: in many cases, one of the groups (usually the oligarchic) calls out to them to overcome their opponents. The oligarchs of the not-assimilated Pelasgian city-states Megara and Elida, seem to have received funds and mercenaries from Philip in 34% BC. The threat with which Sparta burdens its neighbors Messina, Megalopolis and Argos is a second chance for the ruler of Makedonia. Unable to count on Athens, an ally of Sparta or the weakened Thebes, some not-assimilated Pelasgian city-states who fear the restoration of Spartan power seek protection from the Makedonian Vasileos Philippoy

One inscription mentioned by Didim reveals that at the end of 345 the inhabitants of Messina and Megalopolis asked to be admitted to the Afictonia was a military-religious organization and their main goal was to assimilate and subjugate, such a development would reduce their importance, they collided with rejection - as not-assimilated Pelasgian city-states, but it is possible that the Makedonian Vasileos Philippoy was inclined to such a transformation that would allow him to exercise supremacy over the entire Peloponnese starting at Delphi.


As the Spartans resumed their attacks on their neighbors in the spring of 344, the Makedonian Vasileos Philippoy sent mercenaries to help Messina, and word spread that he himself was preparing to come and undertake a campaign against Sparta.

Demosthenes manages to be sent by the people as an envoy of the Peloponnese and warns the inhabitants of Argos and Messina against the Makedonian alliance; because of their trust in Vasileos Philippoy, the inhabitants of Olynt experienced the city being destroyed, and the Thessalians lost their freedom.

 „ The only protection of democracies against tyrants is mistrust ".

Demosthenes fails to drive the inhabitants of Messina, Argos, and Megalopolis out of the Makedonian alliance, but his action provokes a written objection from the Makedonian Vasileos Philippoy who is surprised by the hostile behavior of his Athenian "allies".While the Athenians agree on the answer they should give to this letter from the Makedonian Vasileos Philippoy

The Makedonian Vasileos Philippoy, however, continues his interference in the Peloponnese. In 343, he militarily supported his followers in Oreos and Eretria on Euboea. In the autumn of the same year, he replaced the ruler of Molosi, Aribay, with the young brother of Olympia, Alexandroy of Molosi, whom he raised in the court in Makedonia and to whom he was very close (evil tongues show him as the boy's heresy) . At the beginning of the spring he undertakes in principle at the expense of Alexander the conquest of the polises of Kasopia (northwest of the Gulf of Ambracia). His intention is probably to go to the Gulf of Corinth; then he could transfer armies to the Peloponnese without caring about the Thebans and Athenians, whose possible resistance would be bypassed from the west. The Makedonian Vasileos Philippoy's plans are revealed in time: Ambracia, the Akarnans and the Aetolians seek an alliance with Athens, which immediately agrees and sends troops to Akarnania. Before this resolute resistance, the Makedonian Vasileos Philippoy does not insist and returns to Makedonia.

In 340 BC. the Makedonian Vasileos Philippoy conquered Perintion and in 339 BC. Vyzantion with which VASILEONDON Makedonia reaches the Black Sea.

So at that time he was appointed by the Makedonian tribe - MAKEDONON, MAKEDON ON - he is Makedon, son of the goddess Ma the Great Mother. This was a title not his surname. At that time was no used surname in Makedonia.

Filippoy MakedononThe Makedonian Vasileos Philippoy UNIFIER of the OF SIXTEEN MAKEDONIAN TRIBES IN ONE STATE - Makedonia, which were tribes who worshiped the goddess the Great Mother - MA. ''NAROD - NA ROD'' - same gene - relatives - same nation.

THE MAKEDONIAN SUN WITH SIXTEEN  SOLAR  RAYS (first used by and the others peoples)  FOR FIRST TIME INTRODUCED BY VASILEOS MAKEDONON PHILIPPOY   - THE MAKEDON, (purpose Makedon?)  WHO REPRESENTS UNIFICATION OF SIXTEEN MAKEDONIAN TRIBES IN ONE STATE  BY VASILEOS MAKEDONON PHILIPPOY  the MAKEDONIAN KING. Than for OF GRATITUDE FROM THE MAKEDONIANS HAS RECEIVED THE TITLE:

 

>>>> MAKEDONON - THE MAKEDON <<<<

THE MOST GLORIOUS TITLE THAT MAY RECEIVE ONE MAKEDONIAN VASILEOS - KING, BY THE MAKEDONIANS.

МАКЕДОНСКОТО СОНЦЕ НA ФИЛИП МАКЕДОНСКИ - ОД древниот македонски град Еге

THE MAKEDONIAN SUN OF VASILEOS PHILIPPOY MAKEDONON - THE MAKEDONIAN from the ancient Makedonian capital EGE

The Makedonian tribe who Vasileos Makedonon Philippoy who he had unified, it's:

Adrians,

Perdichians,

Linchistidians,

Peons,

Odrisians,

Moesians, 

Orestians,

Almopians,

Elimeteans,

Halkidichians,

Pelagonians,

Ilirians,

Meleisians (Еpirians),

Тrachians,

Dardanians

and Тribalians.

 

 BEFORE THE UNIFICATION THE MAKEDONIAN SUN WAS WITH EIGHT SOLAR RAYS. 


Later he returned to his old goal - to conquer the city-states. The Athenian orator Demosthenes, who constantly spoke against the Makedonian Vasileos Makedonon Philippoy, also helped him in that.

The Makedonian Vasileos Makedonon Philipoy ambitions were not just to conquer city-states and become dependent on him, he says :

1.''I DON'T WANT ANYTHING ELSE IN MY LIFE, EXCEPT THE CITY STATES TO CRAWL LIKE WORMS UNDER MY LEGS'', but also,
2. Aegean Sea to become the Makedonian Sea, which borders the Makedonian territories to the east and west, north and south.

338 BC Vasileos Makedonon Philippoy with his army and prince Alexandroy marched towards Thermobili, where they collided with a garrison at Thebes and set out to occupy Elatia. Meanwhile, Athens under Demosthenes voted to unite against Makedonia. Athens sent emissaries and asked Thebes to unite and become allies.
Philip, supported by ''the Holy League'', marched on Amphisa, blocked the mercenaries sent by Demosthenes, and accepted the surrender of the city. Vasileos Makedonon Philippoy then withdrew from Elatea and offered peace with Thebes and Athens which was rejected by Thebes and Athens.

The fountain of Vasileos Makedonon Philippoy, built in 338 BC. still used.
It receives water with the help of hydraulic pumps which are the oldest preserved functional hydraulic device in the world.
The fountain was built by the Makedonian army on the order of Vasileos Makedonon Philippoy in 338 BC. near Nestani on the Gulf of Corinth. The numerous Makedonian soldiers who were encamped nearby, for several weeks and needed clean and fresh water before the siege of the city of Amphisa in the Peloponnese and so with the help of the Macedonian engineers the fountain was made.

Vasileos Makedonon Philippoy conquered the city and expelled the inhabitants of the city because they interfered.

This was seen as the 4th Holy War.

In the battle of Chaeronea in 338 BC. the Makedonian army led by Vasileos Makedonon Philippoy defeated the allied Thebans, Athenians and their allies

                                   The Battle of Chaeronea

      The Battle of Chaeronea (338 BC) took place near Chaeronea, in Boeotia, and was the greatest victory of Vasileos Makedonon Philipoy. There the Makedonians under the command of Vasileos Makedonon Philippoy with 32,000 army defeated the smaller combined forces of Athens, Thebes and their allies, strengthening Makedonian hegemony over the city-states.

      The battle was fought according to the classic principles of warfare - the army of Athens, Thebes and their allies against the Makedonian phalanx of Vasileos Makedonon Philippoy. 
      

     The Athenians under Har, Stratokle and Demosthenes of Athens were on the left wing, and the Thebans under Teagen of Boeotia with The Theban Holy Battalion on the right. The Athenians and Thebans were stationed at the center of the battle line, from their right and left their allies

    More accurate number than city states: Thebans in total number around 12.000 on the left with The Theban Holy Battalion, the Athenians in total number around 9.000 were deployed on the left and in the center were the smaller city-states: Eubea, Corinth, Megara, Leuca, Corcira with a total of about 9,000 troops and were positioned in the center. The right and left wings were reinforced with 2,500 more mercenaries. The allies were mostly infantry.
     

    Among the Makedonians, Vasileos Makedonon Philipoy commanded the right wing , while prince Alexandoy commanded the left - although supervised by the best commanders of Vasileos Makedonon Philippoy. The famous equestrian companions - CHETA IROI - BATTALION HEROES, were placed behind the Makedonian battle line.

   The Makedonians numbered 30,000 heavy and light infantry and about 2,000 cavalry.
   The phalanx led by Vasileos Makedonon Philippoy and the cavalry led by the young prince Alexandoy.



     Ancient sources say the two sides fought fiercely for a long time. Vasileos Makedonon Philippoy deliberately withdrew his troops to the right wing to break through the Athenian-Theban lines.  

           

From the records of the battle of Chaeronea by the historian Diodorus Siculus for Vasileos Makedonon Philippoy:

    ( 4. 2. 2 ) 
    Affront the Athenians of Chaeronea,
   Vasileos Makedonon Philippoy starred in the retreat. While, Stratokle  
   the leader of the Athenians ordered his own 
   soldiers to attack forward, and scream:
  
''We will pursue them to the heart of Makedonia''
   
Vasileos Makedonon Philippoy calmly observing them:
   
''the Athenians do not know how to win''
   and ordered his phalanx to be compact and firm and to retreat slowly
   protecting themselves with shields from attack
   of the enemy. When he with this maneuver 
   dragged them out of their better 
    position and with this gained supremacy, he stand up
    and encouraging his soldiers he ordered a strong attack,
   so frighten the enemy and win a magnificent victory in its benefit.

   ( 4. 2. 7 ) 
   To Chaeronea Vasileos Makedonon Philippoy knowing that the united cities are passionate and untrained, 
  and Makedonians accustomed to effort and training,
   it was meant to make the Athenians be tired and with thus they cannot it endure the final attack.

 

 


The young prince Alexandoy was the first to break the Theban lines, followed by a brave battalion - CHETA IROI - BATTALION HEROES  ( probably relatives and friends ), seeing this, Vasileos Makedonon Philippoy set out to attack with rage, and the Athenians - passionate but untrained - they could not oppose to the Makedonian veterans. With the withdrawal of the Athenians, the Thebans were left to fight alone and were defeated. After a strong fight, prince Alexandoy managed to destroy TOTALLY The Theban Holy Battalion. 254 Thebans soldiers were killed. 

Diodorus

'' And now the young prince Alexandoy, in his heart determined to 
show how valuable he is, thirsty for victory
faithfully followed by his comrades>>>> [ hetairoi ] <<<<<- >>>> CHETA IROI - BATTALION HEROES  <<<<<< - ,  
first succeeded to break through the solid defensive line,
killing many of them, penetrating deep into the enemy lines in front of him.

The same feat encouraged his friends and they made their way in front of the enemy. ''

Diodorus

'' The corpses piled up while 
the young prince Alexandoy do not make open way through 
enemy lines and made them to escape.
Then the Vasieos (the ruler) personally attacked in the first line
and did not allow the credit for the young prince Alexandoy's victory either
.
He rather made them withdraw the first
rows in front of him forcing them on
escape. He became the most deserving of the victory. ''

Part of the description of the Battle of Chaeronea by the historian Plutarch:

'' He was the first to attack the Theban Holy Battalion'' (Life of Alexander).
'' all hit in the chest by Makedonian spears '' ( Life of Pelopidea ).

So the Theban Holy Battalion was surrounded, from the front the phalanx with the Makedonian long spears, and from behind the young prince Alexandoy with his own >>>> HETA IROI - BATTALION HEROES <<<< in a well-known Makedonian military tactic.    

 "[ Our enemies have lived a carefree and luxurious life for centuries, we from Makedonia have been trained for generations in the difficult life of danger and war. All in all, we are free people, and they are slaves ]." The Makedonian cavalry - CHETAIROI - ''The Company of Heroes''.   

      The Vasileos Makedonon Philippoy made from his son Alexandroy a great warrior. The young prince Alexandoy  from childhood he was trained in the difficult nature of danger and war. The Vasileos Makedonon Philippoy made from his son Alexandroy made him sleep with lions and sometimes with snakes, it sounds cruel but the "final product '' is important

            '' The corpses piled up while 
the young prince Alexandoy do not make open way through 
enemy lines ,...... '' killing many of them, penetrating deep into the enemy lines in front of him.'' - So first before his father the Vasileos Makedonon Philippoy who made a "Lion" from his son the young prince Alexandoy. He was always the first to set an example, and with that he gave superhuman strength to his Makedonian HETA IROI - BATTALION HEROES and soldiers who faithfully followed him in battle.

           How did by the historian Plutarch evaluate the Makedonians in the battle of Chaeronea:

                 '' The Athenians treat himself in the battle near Makedonians as demigods among wild beasts '' .  

Another important thing among the Makedonians was that they forgave each other's sins ( if they had an unresolved problem with each other ) before the start of each battle
So not only well equipped and trained but also mentally prepared THEY CONQUERED ALL UNTIL IN INDIA and had no enemy who could oppose it. UNTIL THEY WERE UNITED and of course as long as they forgave each other their sins.  

Of the glorious 300 members of the Holy Theban Battalion, 254 were killed, 46 were wounded and captured, and 1,000 Athenians were killed. Total Boeotian casualties are unknown (but at least 254).

    The Makedonians started teasing the Thebans, the Vasileos Makedonon Philippoy interrupted them and said

            '' TO DEATH, THE ONE WHO WILL SAY THAT THEY DID SOMETHING IMMORAL '' 

    He buried the dead Thebans under a statue of a lion - the Lion Chaeronea. The other captured Theban soldiers were sold as slaves, with that money the Vasileos Makedonon Philippoy established a military base in Thebes.

     From Thebes, the Vasileos Makedonon Philippoy went to Athens and handed over the captured Athenian soldiers. For this gesture, the Athenians made a life-size statue of the Makedonian Vasileos Philippoy.

 

        IS IMPORTANT THAT IN THE BATTLE OF Chaeronea, PARTICIPATED and Demosthenes IN THE BATTLE AS AN ORDINARY HOPLITE WHO RUNNING LIKE A RABBIT ESCAPED IN FRONT OF the Vasileos Makedonon Philippoy. Demosthenes and all those who were against the Vasileos Makedonon Philippoy ESCAPES TO PERSIA AND COOPERATE WITH THE PERSIANS AGAINST THE MAKEDONIANS.

    Effect 

      Athens and Thebes the cities states were defeated and fell under Makedonian rule, but did not have the status of slaves and did not pay taxes. On t he General Peace included in the winter 338/7 BC. they were allowed freedom and autonomy but it was still limited, the following obligations were imposed on them by the Vasileos Makedonon Philippoy. 

They were forbidden:

- forcible change to the government 
- new redistribution of land 
- debt cancellation 
- liberation of slaves 
- forcing political opponents 
- confiscation of property 
- return of political refugees 
- entering the service of other states 
- association in alliances 
- between fights 

     Through the peace concluded after the battle of Chaeronea, the Vasileos Makedonon Philippoy, although he did not occupy them militarily (except for the four military bases around the island of Euboea), still interfered in the internal affairs of the police and the private property of their citizens, and thus their subordinate position in relation to the Makedonians

     The Corinthian League
      

       In 337 BC. at the congress The Makedonian Vasileos Makedonon Philippoy invited the countries of the region to Corinth, all of them, except Sparta, decided to form the Corinthian League, led by the Vasileos Makedonon Philippoy. The members of the League agreed not to fight with each other unless it was a matter of stifling a revolution. The Makedonian Vasileos Makedonon Philippoy was chosen as the leader (hegemon) in the campaign who he planned to undertake against the century-old enemy - the powerful Persia, so that the Makedonians would REVENGE TO THE PERSIAN OCCUPATION OF MACEDONIA IN TIME.

    The Makedonian Vasileos Makedonon Philippoy thought that the city states had the same interest, so he called them to follow him.

 

 

ASSASSINATION

    Having the unreserved support of the Corinthian League, he sent the Makedonian general Parmenion with 10,000 troops on a reconnaissance in Asia Minor and began large-scale military preparations, but at the time of their course in 336 BC. was assassinated at his daughter Europa's wedding at the city of Ege in the theater Before that the young prince Alexandoy had returned from exile, before that he had quarreled with his father Vasileos Makedonon Philippoy, the reason was the divorce with Olympia.

  

  The Assassination of The Makedonian Vasileos Makedonon Philippoy written by the historian Diodorus (16.94.3-4):

        ''Pausania left his horses at the city gates  
        and headed for the entrance of the theater hiding a Celtic knife under his cloak.
        When the Vasileos Makedonon Philippoy ordered his companions friends to wait for him at the theater
        when the guards are keeping their distance, Pausania saw that the vasileos - the ruler was left alone 
        and ran towards him, stabbing him in the chest, knocking him dead
         Then he run to the gates to of the horses
        which had previously prepared them for escape.

       Immediately a part of the guard approached the body of the vasileos,
       while others prosecuted the assassin
       Among them were Leonant, Perdicca and Atal.
        Having a good advantage, Pausania would have ridden
       on his horse before he stumbled from one wedge falling.
       As he got up, Perdiccas and the others
        they attacked him and killed him with their knives.''


                  

The Assassination of The Makedonian Vasileos Makedonon Philippoy

 

 

Македонија по Филип BТОРИ Makedonia after the Makedonian Vasileos Makedonon Philippoy

'' Aegean Sea to become the Macedonian Sea, which borders the Makedonian territories to the east and west, north and south ''. - Vasileos Makedonon Philippoy

                                                                                   

Македонија по Филип BТОРИ

                                                Marriages of Vasileos Makedonon Philippoy

      Vasileos Makedonon Philippoy did not make Makedonia a military force only by force and war, but with skillful diplomacy, but also with an ingenious idea: to get married.
     The Makedonian Vasileos Makedonon Philippoy he married after every war he waged with every people.

    After the war with Illyria, he married Phila and Audata, from whom he had a daughter, Kinani - known for his hunting and war skills.

     When he took Thessaly he married Nicasipoli from whom he had a daughter Thessalonica. From there he took Phila, a famous dancer from whom he had a son Aridey later known as vasileos Philippoy THIRD Aridej.

     When he annexed it Molossia, married Olympia, from whom he had a daughter, Cleopatra, and Vasileos Makedonon Alexandroy. Olympia - her original name was Polyxena, but in her childhood she bore the name Mirtala, and after the wedding, Vasileos Makedonon Philippoy gave it the name Olympia in honor of the sports games. However, at the end of her life, her name was changed again, this time to Stratonika.

     When he annexed Thrace, he took her as the wife and daughter of the ruler Kotela, Meda. The biographer of Vasileos Makedonon Philippoy, Satire quoted from Athen (13-557) writes:
'' Taking her as his wife, he brought the second bride to Makedonia, after Olympia '' .

    Finally, LOVED IN HER, he married the Makedonian, Kleopatra and from her he had a daughter, Europa, and after the battle of Cheroneia, he officially married her, and then there is his son Karan, a marriage that was the cause of many disagreements and problems.

       The Vasileos Makedonon Philippoy said:


 [1]    Го прашале Филип Македонски кои луѓе највеќе ги сака, а кои највќе ги мрази.
Филип  Македонски одговорил:

''  ТИE  ШТО  МОЖАМ  ДА  ГИ  КУПАМ,  НАЈМНОГУ  ГИ САКАМ,...  ТИE  ШТО  СУМ  ГИ  КУПИЛ,  НАЈВЕЌЕ  ГИ  МРАЗАМ ''. - '' THOSE  WHAT  I  CAN  BUY  HIM,  I  LOVE  HIM  THE  MOST... THOSE  WHAT  I  BUY  IT,  I  HATE  HIM  THE  MOST ''.

 [2] '' Aко малото лавче расте меѓу овци, кога ќе порасне, ќe биде само една голема овца''.  - '' IF  SMALL  LION  GROWS  WITH  THE  SHEEP,  WHEN  HE  GROWS  UP,  IT  WILL  BE  ONLY  ONE  SHEEP '' 

 [3] '' Целиот мој живот нé сакав ништо друго освен обединетите градови држави да лазат како црви под моите нози.'' - '' ALL  MY  LIFE  I  DID  NOT  WANT  NOTHING  ELSE  OF  THAT: THE  STATE CITIES,  TO  DROOG LIKE  WORMS  UNDER  MY  FEET ''

 [4] '' Дочекај го твојот непријател, очи в очи.. со оружје рамен... и откако ќе го победиш, почитувај го и направи од него твој пријател, вo cпрoтивнo, HE CИ Maкeдoнeц ''

 [5] '' ТИЕ НЕ ЗНААТ КАКО ДА ПОБЕДАТ - They do not know how to win ''

 [6] " НЕ  СИ  СУПЕРИОРЕН  АКО  ГИ  ПОТЦЕНУВАШ  ДРУГИТЕ ". -  '' YOU  ARE  NOT  SUPERIOR  IF  YOU  UNDERESTIMATE  YOURE  ADVERSARY '' 

 [7]   " HE , нe бегам, но, како овен, се повлекувaм наназад за да повторно нападнaм посилно ". - "did not run away but, like a ram, I pulled back to butt again harder ".

 [8]   '' Не постои ѕид кој е доволно висок за да се запре коњ со количка полна со злато '' - '' There is no wall that is high enough to stop a horse with a cart filled with gold.''

 

Quotes for The Vasileos Makedonon Philippoy:


Историчарот Дионисиј вели дека по Харонеја (Диоген од Синоп) тој бил фатен и одведен пред Филип. Филип го прашал кој е тој, тој одговорил: "Набљудувач на вашата незаситна алчност". За оваа храбра шега тој беше восxитен и пуштен на слобода. (Диоген Лаертиј)

- The historyan Dionysius says that after Chaeronea [Diogenes of Sinope] he was captured and taken to Philip.  Philip who asked him who he was, he replied: "Observer of your insatiable greed." For this brave joke he was admired and released. (Diogenes Laertius)

[Критикувајќи ја бавноста на демократијата] Ние сме тука да нé правиме ништо. Но, кога ние лежиме во безделничење, не може ни да побараме пријатели да дејствуваат во наше име, а камоли на боговите. Ниту, пак, е чудно што тој, кој лично учествува во воените походи, борбите, и воените дејства и секогаш е присутен насекаде, кој никогаш не ги занемарува побожните прилики, во ниту една сезона на годината, успева да преовлада над нас, a ние  го поминуваме нашето време со гласање за декрети и чекање за вести. (Демостен)

Кога вториот [Аесчин и Филкорат] го пофали Филип како многу способен човек во зборување и убав да се види и за СЕ - (Зевс), одличен пијач, Демостен не можеше да прави ништо друго освен да измислува и да деградира, велејќи дека првата пофалба беше погоден за софист, вториот за жена, третиот за сунѓер, ниту еден за владетел. (Плутарх)

Сигурно знаете дека главната причина за успехот на Филип, секогаш беше прв да пристигне: со војска на борбена нога, секогаш подготвен и добро знаејќи што сака, тој изненадувајќи ги оние што ги напаѓа; додека ние, само кога знаеме дека нешто сé случува само тогаш се вознемируваме и започнуваме да сé подготвуваме. (Демостен)

Ако ја измерите својата сенка, ќе видите дека не é подолга отколку што беше пред победата [битката кај Харонеја]. (Арихдам 3)

 

   Филип  ВТОРИ Македонски сексот го става во практика за остварување на своите политички цели. Со ова моќно ''орудие'' се служат Александар Македонски и египетската владетелка од македонско потекло Клеопатра.

 


Македонска народна поезија за Филип  Македонски

[1]

„Чедо си нема цар Филип, 
чедо си нема девет години, 
жалба му е останало, 
останало дур до Бога“

Филип замина да војува цела година,
но пред да тргне и порачал нa сопругата 
Олимпија дека кога ќе се врати сака да
види машко новороденче. 
Така, еден билкар ја излечил Олимпија, по што се раѓа Александар
, со прстен на раката.

 

Чедо си нема цар Филип
Чедо си нема девет години,
Желба му е останало,
Останало дур на бога.
Наврвило цар Филипа
Да му иде на ордија,
На ордија на оскета.
И ми рече цар Филипа:
Чуеш ли ме, прво љубе
Ја ќе седам на ордија,
Ја ќе седам една година
Кога дојда да те најда
с машко дете в раките.
Силно и се заканило:
-Ак не најда машко дете,
Ав раката ти да носиш,
До там си е тој живота.
Пак отиде цар Филип,
Забави се, бре, година.
Пак се чуди прво љубе,
Как да стигне машко дете,
Заминаха биларето,
Биларето екемџие,
Потерева цар Филиповица,
Порука ги на дворове,
И ми рече цар Филиповица:
- Имате ли лек за мене некој болка,
Да заходем малко дете?
Тогај рече екемџиа:
- Ќе ти давам една биљка,
Јаз ке дојда кога мркне,
Немој мене да изгониш,
Ем застани ходајата,
Там да спием таја ноќе,
Тога што веќе затегнеш.
Отиде кога мркна,
Не го изгонила ванка,
Затвори го ходајата,
Те ми спиет шест сахата.
Пак си стана биларане,
Отиде си оде дојде,
Замина се годината,
Царица е затегнала,
Машко е дете породила,
Сос прстен на раката,
На пстене бе исписан
И как да го крстат:
Крстиха го Александро.
Кога се е породило
И коњ му се ождребило.
Коње му е бележита:
Нозе има до ушите,
Крила има до плешките.

РАсли ми салам порасли,
Станали са два јунаци.
И погине цар Филип,
И му седна на столнина

Александро чедото му,
Да царува да повеља
Таја земе и крајнина.
Дочуло е цар Хируда,
Та ми прати това бакшиш
Еден товар празово семе,
И му прати една трака,
Една трака, една жура.
Досети се Александро,
И тој му е бакшиш пратил:
Два товара от пипер семе.
Достигнаха два товара,
Достигнаха до цар Хируд,
Пак се сети цар Хируда:
Што е малко не се лаже,
Тој ќе дојде с повеќе оске.
Ајде ние да идеме,
Да идеме на панагир
Тамо јунасто да чиниме.
Излезова два јунака од два цара:
Упасова от цар Хируд негов сина
Упасова остра сабе,
Припустноват на кошие.
Ни ми стигна Александро,
Запреха се на друмове,
Тогај рече Александро,
Карај сега ти напреди!
Как закара тој напреди
По него иде Александро:
Като пусна брза коња,
Та го распра сас рогове,
И коње му и човека.
Сите ми се почудиха
И рекоха на панагир:
- Цар ќе биде Александро
Пак отиде до дома си
Коласа го цар Хируд
Да му земе царштината.
Отговори Александро:
-Ако сакаш да се бием
И ти збери силна оске.
Уплаши се цар Хируда,
Јак излезе Александро
Та му отне царштината.
Пак ми броди по земета
С пет стотин силен аскер,
Та ми броди от град на град,
Сичка земе посвоило,
Да ми седе да царова.
Пак отиде Александро
На крајнина в темна земе
Там имаше една вода,
Една вода таја река,
Та имаше тое риби,
Как ходеха по водата,
Там не може да замине,
Нето човек, не добитак
Там се чудет три дни време,
Та имаше два јунака
Два јунака на воскета
Имаха си затворено,
Стари татко ав сандака.
Питаха го до два брата:
- Чуеш ли ме, наши татко!
Научи ме , наши башта,
Как да минем през реката?
Отговори стари старец:
- Навалите до два огња,
Нажежите камењето,
Нафрлите ав реката,
Да се тргнат тие риби.
Тргнаха се, заминаха,
Заминаха през водата.
Де ги дочу Александро,
Та ги пита Александро:-
- Чуете ли, два јунака!
Кој ви учи, ум ви дава,
Што речете така станет,
- Тебе, царо, лажа нема:
Имаме си наши татко,
Затворено е в сандака,
Там го храним и го поим,
Тој на ичу, ум ми дава.
Кога беѓе нези заман,
Губеха се стари људи,
Зап учини Александро:
- Немој веќе да се губете,
Кога се умре сам от бога,
Кој не даде, тој ќе не и земе,
Пак отиде в темна земе,
Тамо најде жива вода.
Пак се врна Александро,
Та седело три години
На царштина, на столнина
Тој подрѓа сичка земе,
Сичка земе и краишта.
Заман дојде Александро,
Расходи се низ полето,
Тој имаше до две сестри,
Как си пиха жива вода,
Веќе тие ме умреха,
Отидоха в Бело Море,
Та се скриха од брата си,
Там си седат до денес дане,
Не умират, не становат.
Кога дојде Александро,
И коња наслужили жива вода напојили
И тој веќе не умира.
Пак пошета Александро
По друмове низ полето
С кафаџие чоадоре
Тамо стигна един старец,
Та ми кара дребан добитак,
Забахтал се ав азмака.
Тога рече Александро:
- Добро стигна. Ој ти старец!
- Дај бог добро, бре делио!
Те му рече Александро:
- Ајде , дедо, да врвиме!
- Де ќе врве, Александро!
Де ќе врве без добитак,
Тога рече Александро:
- Земте вие чоадаре,
Чоадаре кафеџие,
Извадите добитака,
От ќамура от батака.
Пуснаха се кафеџие
Да му извадат добитака,
Пак не может да го извадат.
Тога стана Александро,
Как ми фати добитака,
Та го здигна сос земета.
Тогај рече стари старец:
- Кој ти даде, Александро,
Кој ти даде таја јакост?
- Мене ми е Господ даде.
И му рече стари старец:
- Александро добар јунак,
Ги да влезеш дребан аскер,
Дребан аскер Господови:
Мушинките, комарете,
Можеш ли се од тех чуваш?
Тога рече Александро:
Ја поспи сичка земе,
Сичка земе и краишта,
Од тех мухи ни са бое.
Това не бе стари старец,
Ем си беше Риста бога,
Риста бога сам Христоса,
Ралма даде та си фркна на небото,
Па кондиса цар небесен
У рај божји посветени.
Пак си ходи Александро,
Пак си ходи трид дни и три ношти.
Та го гонат комарете,
Сан не му дават да заспие,
Леб не јаде три дни време,
Да замине това поле, тамо најде мајсторете,
Мајсторете дунгерето,
Това поле камен делат,
Камен делат за користо.
Тога рече Александро:
- Аман брате, от комаре,
Стој да легна в това камен,
Белке мога да се скрие,
Ав корито от камаене,
Де му влезет комарете:
В едно ухо тие влезат,
Те през друго излезова.
Там си умре Александро,
Ав камене от комаре.
Веќе му се довршило
Царство му се битисало.
Коње му е живо останало:
Пустиха го оф сазовето,
Оф сазовето ав Драмското,
Драмското в езерото
Там си живи до живота.
Тамо живи в езерото,
Тамо живи дур до днеска.
Това стори Александро.
Останала тае песна
Да се пои приказова.
От бога здраве, от мене песна.


 

Трагичната приказна за смртта на таткото на Александар,  Филип Македонски. А aтентатот остана нерешен


Локација: Македонија

Период: 336 п.н.е.


позадина

Филип Македонски се оженил со Олимпија, принцеза од Молоси, Молоси беше сојузник на Филип.

Александар е роден од тој брак.

По дваесет години Филип се оженил со Евридика, благородно македонско семејство.

Евридика роди ќерка, Европа, и во 336 п.н.е. Исто така и синот Каран.

Како резултат на тоа Олимпија и нејзиниот син Александар веќе не беше наследник на престолот. Бесена Олимпијадата се повлече во егзил во својата земја, Молоси.

Cвечен брак

Во текот на летото од 336 беше прославен во Еге ( модерна Вергина ), античкиот град на Македонија, на свадбата на ќерката на Филип и владетелот на Молоси Александар.

Олимпија, мајката на невестата и сестрата на зетот, увиде можноста за одмазда на нејзиното семејство.

Бракот беше одбележан и денот после тоа беше објавено дека свечена поворка ќе му предходи на почетокот на игри.

 

Процесијата и смртта на Филип

В зори, на Oлимписките Богови  им беше спроведенa процесија, меѓу кои и статуата на Филип. Пред да влезат во арената Филип нареди на стражарите да заминaт, бидејќи само на тиранин му треба воена придружба  меѓу луѓетo. Заедно со Филип билe двајцатa млади принцови:  неговиот син Александар и Александар владетелот на Молоси,  младоженецот.

По влегувањето, еден од неговите телохранители, Павзаниј, пријде и гo избоде со нож Филип. Павзаниј побегна во периферијата на градот, каде соучесници го чекале со коњи кои биле од планинскиотe  региони на Македонија, a еден дури и од Еге, но тој се сопна и беше погоден од гонителите.

Смртта на Павзаниј 

Според едни Павзаниј веднаш бил убиен од страна на гонителите, како во практиката беше проследено во многу други случаи на големи злосторства. Според други, тој беше уапсен, донесен во арената, испрашувани и осуден на смрт веднаш, можеби со прекумерна брзина.

Верзијата на Аристотел: верзијата на хомосексуалните

Според Аристотел, кој живеел во дворот како тутор на Александар, Павзаниј го убил Филип бидејќи тој беше навреден од страна на следбениците на Атал, татко на филиповата жена Евридика.

Тоа е една верзија на xомусексуалците. Павзаниј бил љубовник на Филип. Атал, љубоморни, ќе го привлече на вечера Павзаниј, откако се опил и под влијание на алкохол, бил предмет на сексуално насилство од страна на неговите луѓе. Павзаниј барал да се одмазди за тоа дело од страна на Атал, но Филипне не сакал да слушне за тие поплаки.

Оваа верзија e со тенденција да го претстави убиството како приватна работа и дa го оцрнат семејството на Евридика.

Атал подоцна беше убиен по наредба на Александар, a Евридика по налог на Олимпиja.

Павзаниј и Олимпија: заговор роден во Молосиja

Павзаниј бил благородник кој потекнувал од западните провинции, штотуку приклучени кон Македонија. Претходно, овие земји биле дел од Молоси. Cемејството на Олимпија - молосиска принцеза, беше во родбинска врска со Павзаниј. Контактите помеѓу двете семејства можат да се чести и Олимпија, исто така, може да влиае врз семејството на Павзаниј.

Фактот дека имало соучесници на Павзаниј

Смртта на Филип ќе го води веднаш до престолот Александар

Алтернатива беше дека поcле смртта на Филип да дојде на престолот синот на Евридика, внукот на Атал.

Со убиството на Филип, Олимпија се одмазди, а престолот на Македонија го презеде нејзинио син.

Според Џастин ( 9, 7. 10 ), Олимпија, кога се вратила во Македонија:

'' Tаа стави златна круна на главата на Павзаниј, подигна гроб , понудила жртви во негова чест и го посвети на Иле мечот со кој Филип бил погоден'' .

Сепак, радоста на убиство не значи дека таа била вклучена во самиот чин.

Верзијата на Александар, Филип бил убиен од страна на Персијците

Според Аријан ( Експедиција на Александар , 15, 5 ), Александар тврди дека смртта на неговиот татко беше да се припише на Персијците, веќе во војна со Филип. Во реалноста се чини дека овие луѓе не се фалат, но тоа можеше да биде воена пропаганда.

 

Кој беше иницијатор?

Постојат многу хипотези, но како и во други случаи на големи злосторства, нема докази. За жал, убиецот, благородникот Павзаниј, беше убиен за време на бегство или по кратко време откако бил уапсен, уште еден класичена шема. Тој не смее да зборува.

 

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ

Mонета од пелазгискиот град држава Сичјон 350-280 пне

Филип Втори Македонски претставен на статер на Кизик - Пелазгиски град близу денешна Бурса (Турција) . Мизија, Кизик, статер од електрон (природна мешавина од сребро и злато), средина на 4 век пред Христа. Аверс: Голем тркачки коњ трча кон десно јаван од Филип Втори Македонски со брада, каусија и македонска капа на главата. Наметнат со хламида, долу под коњот риба туна.
Реверс: ''Quadratum incusum''.
Тежина 16 грама, пречник 19 мм. Раскошна монета, јасна и остро искована. Екстремно ретка и досега позната по многу малку примероци.

 

Првата „Филипика" на Демостен

За нешто повеќе од една година, од пролетта 352-та до пролетта 351-та, Македонија станала најголема воена сила во егејскиот свет. Од Термопилите до Пропонтида, Филип надгледува огромна територија, која одговара на еден кружен лак од над 1000 километри. Влогот во судирот меѓу Атина и Филип ја сменил природата: повеќе не станува збор за држење на неколку места на македонскиот брег, се работи за безбедноста на Атика и за сигурноста на атинското снабдување. Продолжувањето на политиката водена од Атина од 357-та (состојба на начелна војна, но со мошне малку воени дејства) станува крајно опасно. Сега треба или што побрзо да се склучи мир или да се тргне во решителна војна. Токму овој вториов став е тоа што Демостен им го предлага на своите сограѓани во првата Филипика.
Пред да го разгледаме овој говор чија силина ги изненади сите антички и современи толкувачи, треба да се потсетиме на атинското мислење во 351-та53. Филип е предмет на сите разговори, неговите најмали дела и движења се оценуваат; се шират најразлични гласот - Ј во изворите се нарекуваат говорите на Демостен против Филип. Инаку придавката Ј значи да се биде против Филип.

 

Сознанието за моќта на Филип и за опасноста што тој ја претставува најпрвин предизвикало патриотски порив и довело до испраќање на една единица во поход на Термопилите во 352-та. Малку подоцна, Атинците изгласуваат решителни мерки за да го заштитат Херсонес од Филип, но овие мерки не ги спроведуваат: истите оние кои со одушевеност гласале за поход често покажуваат помалку ревност за плаќање на придонесите или за тргнување во поход. На оваа доста вообичаена неусогласеност се надоврзува склоноста кон малодушност. Некои Атинци се опфатени со малодушна помиреност со судбината. Успесите на Филип му даваат речиси божеска моќ: 

 

''зошто тогаш да му се спротивставуваме ако е непобедлив ?'' 

Многу Атинци кои мислеле дека Филип е безначаен во 353-та, ценеле дека е непобедлив во 351-та: двете мислења имаат иста стварна последица, недејствување.
Демостен го почнува својот говор извинувајќи се што зборува прв (тој има само 33 години и обичајот налага најпрво да зборуваат постарите): тоа е, изјавува тој, зашто вообичаените говорници не рекле ништо корисно во претходните расправи. Воведниот пристап кон предметот не е скромен, но тој вовед е заслужен зашто јасно му најавува на слушателот дека ќе чуе предлози коренито различни од оние на кои е навикнат.
Демостен, потоа влегува во сржта на предметот и го започнува испитувањето на состојбата на Атина со еден парадокс:

 

Тоа што најмногу ви наштети во минатото се состои точно во тоа што треба најмногу да ве разувери во иднина. Како тоа? Затоа што жалната состојба на вашите работи се должи на тоа што не сте сториле ништо од тоа што требало. И навистина, ако сторевте се што е неопходно а пак состојбата да беше каква што е сега, тогаш ќе немаше никаква надеж дека може да се подобри.

(Р1Ш., I, § 2)
По ова, Демостен ја поткрепува својата теза со историски примери за просечни состојби поправени благодарение на решително дејствување. Првиот пример е земен од атинската историја: тоа е победничката војна водена од Атина против спартанскиот империјализам во почетокот на 4 -от век. Вториот пример е токму самиот Филип од почетокот на неговото владеење.
Ако Филип отценеше дека е многу тешко да се војува со Атинците кога тие имаа толку упоришта на неговата сопствена територија, а тој пак немаше ниту еден сојузник, тој не ќе направеше ништо од она што го оствари, тој не ќе ја стекнеше оваа голема моќ.

(РШ., I, § 5)
Тоа што Филип постигнал толку успеси, не е затоа што тој има надчовечка сила, туку затоа што ги сфатил правилата кои владеат во меѓународните односи.
Но имаше нешто што тој добро го знаеше, Атинци: а тоа е дека сите овие места се исто толку воени влогови достапни на сите без разлика, како што според законот на природата, добрата на отсутните се на оние кои се спремни да ги грабнат, имотите на негрижливите на кој и да е што не се плаши од мака и опасност. Да, таква била неговата мисла, и еве како тој потчини се, како држи се, и тоа што го освоил со оружје така и народите од кои направил сојузници и пријатели. Зашто најдобро е да се здружиш, да се врзеш со ониe кои се добро подготвени, цврсто решени да прават што треба.

(РМ., I, § 5-6)
Филип е пример, значи може да се угледаат на него и да му се спротивстават: доволно е Атинците да ги прифатат истите правила како него и „со божја помош" тие ќе му се одмаздат на „овој човек". Демостен потоа се обидува да ги отфрли забелешките кои неговите слушатели можат да ги спротивстават на делотворната политика што ја предлага. Тој подвлекува дека и Филип е ранлив:
Немојте да си замислувате, всушност, дека неговата сегашна среќа ќе биде постојана како онаа на некој бог. Не, и него, Атинци, го мразат, му се плашат, му завидуваат, дури и некои од оние кои изгледаат дека му се најверни. Само, сето тоа засега мирува, во недостиг на сигурна помош, заради вашата бавност и вашиот недостиг на решителност.

(РМ., I, § 8)
Тоа што уште нема побуна против Филип, е зашто незадоволните не можат да се надеваат на никаква поткрепа; се ќе се сменело ако Атинците решително се замешале. Откако покажал дека напредувањето на Филип воопшто не било неизбежно, Демостен со гнев ја споменува моќта и намерите на владетелот:
Дури не ви остава избор да делувате или да мирувате... Нему секогаш му треба нешто повеќе; и насекаде околу него, тој не обвива во неговите мрежи, нас кои исчекуваме наместо да дејствуваме.

(РШ1., I, § 9)
Во ова излагање, Демостен ги окривува  без отворено да ги спомене  Атинците кои би се обиделе да се помират со судбината, зашто славољубието на Филип е без граници.
Следи прочуениот прекор: „Кога значи, мажи Атинци, кога ќе го направите тоа што треба?" Вообичаените одговори на ова прашање  што веројатно ги мрмореле многумина слушатели на Демостен биле доста неодредени: „Кога ќе има нешто ново", „Кога ќе биде неопходно". Овие изрази педизвикуваат огорченост кај Демостен:

Ех! што би можело да има поново од ова, еден Македонец кој ги напаѓа Атинците и како господар ги уредува работите во Атина?

(РШ., I, § 10)
Продолжувајќи го своето исмејување на говорите држани во Атина, Демостен ја подвлекува лекоумноста на гласините за здравјето на Филип:
„Филип умрел? ...  Не, само е болен." Умрен или болен, каква разлика гледате во тоа? Нека исчезне; и утредента, самите вие ќе создадете еден друг Филип, ако кон вашите интереси вие постапувате со истата рамнодушност. Зашто не е неговата сопствена сила онаа која го направи толку моќен, туку многу повеќе нашата негрижа.
Парадоксот претставен овде е логичен заклучок на природниот закон изнесен погоре: добрата на отсутните им припаѓаат на оние кои дејствуваат (§ 5). Ако една сила запре да ги брани своите поседи, нејзината негрижа создава една празнина која веднаш е искористена од друга сила. Корените на нерамнотежата не се во силовитоста на оној кој го шири своето влијание, туку во недејствувањето на оној кој се откажал од самоодбрана.

Атинското недејствување, продолжува Демостен, ќе го спречи полисот да ги искористи најпогодните прилики:
Дури да претпоставиме за миг дека ќе го снајде несреќа и дека среќата бидејќи таа секогаш правела за нас повеќе отколку што сме правеле самите ние ќе ви ја направи таа услуга, знаете ли што ќе се случи? Присутни таму, помагајќи во општиот метеж, вие се ќе средите по ваша волја. Ама такви какви што сте, залудно приликата ќе ви го дадe Амфипол, вие ќе бидете неспособни да го преземите, немајќи таму спремни ниту ваши сили ниту волја.

(РШ.. I, § 12)
Заклучокот кој јасно произлегува од првиот став на првата Филипика, е дека состојбата целосно зависи од однесувањето на Атинците. Вториот став е јасно и точно излагање на план за дејствување (§ 13-30).

 Демостен предлага две низи мерки: првите бараат подготовки, вторите мораат да бидат извршени веднаш. Говорникот најпрво предочува еден план со доста голем обем: за да се спречат можните нови навлегувања на Филип, Атинците мораат да вооружат 50 триери, да бидат спремни самите да запловат и да подготват бродови за пренесување на половината коњица (исто така одредена да се испрати на местото на дејствувањето) (§ 16).

 Или овие подготовки ќе го заплашат Филип, или ако се случи поинаку, тој ќе мора да се соочи со атинско навлегување во Македонија додека неговите сили делуваат надвор. Демостен не уточнува кога 50-те триери треба да бидат готови: најкусиот рок, што морало да им биде јасно на Атинците, веројатно бил неколку месеци.
Мерките кои ги предвидува во блиска иднина се поскромни, но тој ги прикажува на многу подробен начин: треба постојано да се држат близу до македонските брегови 2000 хоплити  од кои 500 граѓани, 200 коњаници  од кои 50 граѓани  и 10 брзи триери. Оваа главнина за поход постојано ќе престојува во северен Еге и против Филип ќе води војна на чести препади, на негова територија. Откако уточнил дека присуството на граѓани во оваа главнина е неопходно за платениците и стратезите да бидат приморани да го слушаат народот, Демостен го проценува годишното чинење на оваа војска на вкупно 92 таланти овој износ не ќе е сосема доволен за издршката на војските, но како што тој воздржано вели „ самата војна ќе го надополни остатокот". 

Демостен подготвил и изложил пред народот еден финансиски документ објаснувајќи каде да се најдат 92-та неопходни таланти; за жал, овој документ го нема во нашите ракописи.
По ова излагање, Демостен ги бодри своите сограѓани да го прифатат неговиот план. Тој ги подвлекува воените предности на неговите предлози. Филип не ќе може повеќе да го користи тоа што Атинците се спречени од етесиските ветрови за да ги нападне нивните сојузници. Опсадата на македонските брегови со атинска флота ќе го спречи Филип да ги ограбува островјаните и Македонецот ќе мора да се откаже од пиратството и од брзи потфати против Атика.

По ова оправдување ритамот на првата Филипика се забрзува. Демостен наизменично дели совети и критики се побрзо и побрзо. Составувањето на говорот личи на она од некои драмски сцени на чиј крај по најдолгите тиради доаѓаат стихомитиите (реплики од еден единствен стих). Со тон на жестока сатира, Демостен ја подвлекува бесмисленоста на атинското однесување покажувајќи неколку скандалозни и поразителни спротивности  меѓу Филип и Атина, се разбира, но исто така меѓу уредувањето на игрите и на војската. Демостен го сведува однесувањето на Атина преку сликата на барбарските боксери:
Вие, борејќи се со Филип, го правите истото што го прават барвбрите кои се борат со тупаници. Штом некој од нив е удрен некаде, тој таму ја става раката; го удираат на друго место, неговите раце одат кај што оди ударот; а да се одбрани, да види што доаѓа, ниту знае, ниту мисли на тоа.

(РМ1., I, 40)
Влогот на решението што треба да се донесе е претставен на се појасен и се погруб начин:
Не треба да се оди по настаните, туку пред нив.
Филип не ќе застане ако не му се препречи патот.
Бидејќи не сакаме со него денес да се бориме таму, можеби ќе бидеме на тоа присилени тука.
Ако не сте решени да ја извршите целосно задачата, состојбата е навистина лоша.


Не би можело да се рече дали првата Филипика направила впечаток врз атинските слушатели на Демостен во 351-та Ама неговите предлози не биле прифатени.
Ако првата Филипика е едногласно призната како ремек дело на речитост, некои современи историчари го критикувале планот на дејствување предложен од Демостен. Од една страна трошоците произлезени од овој план би ги надминале финансиските можности на Атина. Од друга страна, од стратешка гледна точка, предложените мерки би биле истовремено неделотворни и опасни: присуството на атински единици на север воопшто не би му пречело на Филип, додека атинската војска би била многу загрозена. Со вакво согледување, Атинците навистина би биле поттикнати да не го прифатат мислењето на Демостен.

Првата забелешка воопшто не е пресудна. Демостен јасно излага колку ќе чини постојаното присуство на 10 триери и 2000 луѓе близу до македонските брегови: тој не го проценува чинењето на можното подоцнежно испраќање на 50 триери и многу хоплити, но овде се работи за претпоставени трошоци, кои би биле направени само ако еден напад од страна на Филип ги наметне. Во тој случај, собирањето на вонреден данок би можело да ги обезбеди неопходните средства 

Втората забелешка е доста слободна. Ненадејни напади на малубројна војска можат да предизвикаат многу штети, дури и на една многу силна земја: доволно е оваа мала војска да знае да го искористи изненадувањето. Освен тоа, планот на Демостен е со две решенија: ако честите напади од 2000 војници не успеат да го одвратат Филип од неговите напади, еден голем поход ќе биде преземен за да го натера да се откаже од заземањето. Постојаното присуство на Атина на север исто така би делувало како заштита и успокојување на нејзините сојузници во областа и предизвикување нови поврзувања.

Крајната цел на овие воени дејства е спомената само еднаш, а Демостен предвидува две можности: четите би морале да издржат, вели тој:

 „се додека ни одговара да преговараме или додека не го покориме нашиот непријател

Важно е да се забележи дека првата Филипика не ја отфрла можноста за иден мир со Филип: ова докажува дека Демостен во 351-та не е воинствен и неодговорен одмазник како што некои си мислеа, ова особено покажува дека неговото надоврзување на предлозите на Филократ во 348-та57 не ќе биде ненадејни свртување, туку исход на долго размислување за условите на мирот. Во времето на првата Филипика меѓутоа, Демостен мисли дека мир е прифатлив за Атина само ако односот на силите пак се урамнотежи во полза на Атина или, барем ако територијалниот одност  запре да се менува во полза на ФИЛИП. Ако некој сака мир, треба најпрво да се подготви да води војна со решителност.... ''si vis pace para belum'' - Ако сакаш мир, подготвувај војна.


Годините 351 и 350 се години на одмор за Атинците. Филип сигурно не мирува, но неговите походи се одвиваат далеку од Егејот, во Илирија и во Молосија. Тој исто така му посветува многу време на финансиското и воено уредување на Тесалија. Додека Македонецот ја зацврстува својата моќ, Атинците  кои се уште се во војна со него  ги уживаат сите предности на мирот. Приходите на полисот се зголемуваат; пристанишната опрема на Пиреј и спомениците на полисот се обновени; богатите не плаќаат повеќе еиспхора и повторно се интересираат за користење на рудниците; сиромашните уживаат во поголем број бесплатни раздавања.

Демостен е убеден дека во блиска иднина ширењето на Филип повторно непосредно ќе ги загрози атинските интереси. Користејќи го привременото затишје што Филип и го остава на Атина, тој ги советува своите сограѓани целосно да го преправат нивното финансиско и воено уредување.

Говорот „За финансиите" 

Помеѓу бројните искажувања на Демостен на оваа тема, нам ни е сочуван само говорот За финансиите изречен веројатно во 350-та.
Демостен почнува така што не застанува ниту на страната на поборниците за парични раздавања  кои според него сакаат само да му се додворуваат на народот  ниту на богатите противници на начелото за овие раздавања  кои се рамнодушни кон судбината на сиромашните граѓани. Неговата програма го задржува начелото на
„Олинтики"

Олинтики

1.  издржување на сиромашните граѓани од страна на полисот, но бара „секоја награда да биде неделива од некоја извршена услуга" 

Секој граѓанин, млад или стар, ќе биде сигурен дека ќе живее пристојно во време на војна и во време на мир, а новиот систем ќе има предност во обезбедувањето на воената моќ на полисот.
Што се однесува до приходите на полисот, како оние кои ги давате самите и кои се губат во непотребни трошоци, така и приходите од вашите сојузници, велам дека тие треба да бидат распоредени така што секој од вас да добие еднаков дел: за возрасните граѓани да служат како плата, за оние најстарите, или како дневница за надзор или за што и да е друго што ќе сакаат. Исто така барам вие да служите лично, без да го отстапувате тоа право на кој и да е; да имате војска која навистина ќе биде војска на полисот, уредена со негови средства, така што вие ќе можете истовремено да живеете спокојно и да го правите неопходното.

 


Овој план исклучува обраќање кон платеницитe: самите граѓани ќе се борат и ќе добиваат плата. Планот на говорот има слиичности со спартанското уредување на класата на Еднаквите, иако Демостен се чува да направи таква споредба.
Демостен го завршува својот говор подвлекувајќи ја целта на реформите кои ги предлага и нивната неопходност: а тоа е да и се овозможи на Атина да ја одржи својата положба во  замјите под Термобили на првото место:
           Срамота би била, Атинци, и тоа каква срамота! да се откажете од славното место кое вашите татковци ви го оставиле. Впрочем, не е во ваша моќ да се откажете од работите во  замјите под Термобили, дури и кога би сакале. Вие отсекогаш сте правеле многу; имате пријатели кои би било нечесно да ги оставите, непријатели на кои е невозможно да им верувате и кои не можете да ги пуштите да зајакнат. Се на се, тоа што сега им се случува на вашите политичари, кои не можат да се повлечат од работите кога сакаат, ви се случи и вам, бидејќи токму вие ја водите политиката во  замјите под Термобили .


Демостен се жали дека неговите претходни предлози имале малку одѕив и дека една второстепена ситница од неговиот „широк план" го задржала вниманието, предлогот да се создаде нова днев- ница од два оболи за некои работи. Се чини дека ниту говорот немал повеќе успех.
Одбивајќи секакво преуредување, Атинците занемариле да се подготват за продолжувањето на борбите и однапред се осудиле на неподготвеност.

Првата „Олинтика"

* Олинтики се нарекуваат трите говори на Демостен во врска со Олинт, најголемиот полис на Халкидик, кој бил на чело на Халкидската лига составена од  колонии на северноегејскиот брег.

На почетокот на летото 349-та, Филип оценил дека дошол часот да се освои Халкидик. Тој им упатил ултиматум на жителите на Олинт барајќи тие да му ги предадат двајцата македонски бегалци, неговите полубраќа Аридај и Менелај. Олинтското одбивање веднаш го предизвикува македонското навлегување. Веројатно е дека барањето за предавање е само еден изговор, но не не би можело сосема да се исклучи дека имало внатрешни немири во Македонија во 351/350-та и дека Олинтијците ги примиле двата аргеадски принца со намера да ги поддржат нивните династички желби против Филип.

Загрозените жители на Олинт бараат сојуз со Атина и нејзина воена помош. Демостен во оваа прилика ја изговара својата Прва Олинтика за да го поддржи цврсто барањето на Олинт. Според него, понудата за сојуз од моќната Халкидска конфедерација е исклучителна прилика. 

 

(2). Атинците мораат „целосно да и се оддадат на војната", принесувајќи ги нивните пари драговолно, борејќи се лично, не дозволувајќи си никаква немарност" 

( 6). Демостен ги потсетува Атинците на нивното птетходно недејствување и на нивната одговорност за издигањето на Филип: „Токму ние, Атинци, го правевме Филип од ден на ден се појак, токму ние му обезбедивме моќ каква што никогаш немал ниту еден владетел на Македонија" 

(11). Желбите на Македонецот се безгранични: ако се дограби до Олинт „ништо не ќе го спречи да се упати каде што ќе посака" а Атинците, бидејќи не го запреле „таму", ќе мораат со него да се борат „овде". Атинците не треба да се однесуваат како непромислени „луѓе кои позајмуваат со голема камата": инаку, ќе мораат „скапо да ја платат нивната негрижа" 

(15).Расудувањето на Демостен е математички строго. Развојот на односот на силите во полза на Филип се објаснува со спротивноста меѓу неговото дејствување и тромоста на Атинците. Ако противниците ги задржат истите ставови, сигурно е дека развојот ќе продолжи „до крај". Бидејќи е исклучено дека Филип самиот ќе стави крај на своето ширење (желбата за освојување е страст на неговиот живот, вели Демостен), само едно менување на однесувањето од страна на Атинците може да го сврти текот на историјата: значи од животна важност е Атинците да ја сфатат опасноста и да се свестат.

По ова предупредување, Демостен го изложува планот за дејствување. Атинците мораат да испратат во северен Еге две единици за поход, едната на Халкидик за да ги одбрани загрозените полиси, другата во Македонија за да го пустоши кралството на Филип. Овој двоен напад кој многу личи на оној што веќе го предложил во Првата Филипика  според Демостен е неопходен за да се натера Филип да ја крене опсадата (17-18).


За да се платат трошоците на овој двоен поход, Атинците, изјавува Демостен, располагаат со повеќе пари од сите други народи: „Ако сакаат да ги употребат овие пари за трошоците на војна, тие немаат потреба од други средства" (§ 19). 

Алудирањето на касата за вojнa е јасно, но Демостен внимателно укажува дека тој не предлага никаков декрет со цел овие пари да се користат за воена потреба (таквиот предлог би бил незаконски). Откако кратко потсетува на својот план за даночното преуредување и жали што народот не го одобрил, Демостен се задоволува да предложи еден вонреден данок:
Мојата замисла е дека треба да подготвиме војска, да имаме со што да ја платиме и да направиме така што секој што зел пари, да го стори тоа што мора да го прави; вие, напротив, сте на мислење дека е добро да се земаат пари во време на празниците без ништо да се прави. Затоа единственото решение, според мене е да се утврди еден општ данок: знажителен, ако трошокот треба да биде голем; ограничен, ако тој е мал. Во секој случај, потребни се пари; без пари, ништо од тоа што е неопходно не може да се направи.


Како во првата Филипика, Демостен заклучува подвлекувајќи ја тежината на влогот: „Вие денес имате избор или да го нападнете Филип кај него или да бидете нападнати од него кај вас".

Втората „Олинтика"

Атинците брзо го склучиле сојузот што го барале жителите на Олинт. Требаше да се почитува овој сојуз и да се испрати помош. Се чини деке одреден број граѓани биле престрашени од идејата пак да се почне активна војна против Филип. Затоа Демостен ја подредува суштината на својата Втора Олинтика за да покаже дека моќта на Филип е кревка. 

 

Филип го создал своето владетелство со кривоклетство и лага: оние кои ги насамарил ќе се кренат против него при најмал пораз  особено Тесалците. Самите Македонци се уморени од војните од кои ги трпат сите маки и сите лишувања, додека сета корист е за Филип. Неговиот двор има само просечни ласкавци: Македонецот, како и сите тирани мрази доблесни луѓе. Неговата империја и зeмјa се „болни", и нивните слабости ќе се покажат само ако Атинците решително тргнат во војна.

Mу забележувале на Демостен дека ги преувеличува слабостите на Филип и особено дека не ја познава приврзаноста на македонските војници кон нивниот владетел. Сепак треба да се одбележи дека жалбите што им ги припишува Демостен ги најавуваат непријателските говори на македонските војници против Александар.
          

 

Но тие, немајќи никаков удел во она што го задоволува неговото самољубие, сотрени од овие постојани походи од земја во земја, страдаат, живеат бедно, затоа што се спречени да работат или да останат дома, дури и без можности да го употребат по своја волја тоа што можат да го заработат, бидејќи пазарите во земјата се затворени поради војната.


Можеме да се прашаме да ли Демостен нема некакви известувања за негодување кај непријателот.
Освен тоа и особено, споредбата на втората Олинтика и побројните говори во кои Демостен подвлекува дека Филип е опасен ја покажува длабоката усогласеност на неговата мисла и на неговиот став. Филип не ќе се запре ако не го запрат, но тој не е ни неранлив ни бесмртен и неговата моќ може да биде урната. Филип да беше непобедлив, неговата среќа да беше постојана како онаа на боговите, борбата против него би била безнадежна. Таков не е случајот: се  може да се смени, за Филип како и за Атина, и токму тоа му ја дава на започнатиот судир сета полнотија.

* Говорите на македонските војници во времето на Александар не можат да се наречат непријателски, бидејќи станува збор за барање за нивно враќање дома поради исцрпеност од една и незадоволство поради вклучување на Персијци во управата на државата од друга страна. Инаку во историјата нема друг пример на меѓусебна доверба, љубов и верност на војската кон својот водач и такво разбирање од страна на војсководецот.


Третата „Олинтика''

Малку време потоа, додека Атинците уште немаат испратено никаква помош, Демостен ја изговара третата Олинтика. 

 

Тој најпрво настојува да ги растера самозалажувањата предизвикани од неколку фалбаџии кои зборуваат за „казнување на Филип". Итната задача, е да „се спасат сојузниците" и „ова е засега доволно". 

Уште повеќе, ако Атинците и понатму го одбегнуваат потребниот напор, не ќе биде загрозен Филип, туку Атика. Дипломатската состојба ја прави заканата многу сериозна: ако падне Олинт, ниту многу слабите Фокидијци, ниту Тебанците, непријатели на Атина, не ќе го спречат Филип „оттаму да им ја покаже тежината на неговото оружје".

По ова повикување кон стварноста, Демостен непосредно ја напаѓа главната законска пречка за решителната политика која се наложува  законот на Еубул за теориконот. Тој бара да се воведе служба номотети за да се укине овој штетен закон, предлагај ќи, без сомнение подбивно, самите творци на законот да дадат поттик за негово укинување. Следува жестока критика за атинските политички навики, која особено е усмерена кон Еубул и неговите пријатели, но без да ги именува. Одгворни за недејствувањето на Атина, се ласкавците кои ја присвоиле народната власт и кои ги претвориле граѓаните во корисници на социјална помош:


'' Сега, напротив, политичарите се тие што располагаат со се, преку нив се прави се; а вие народот, разлутени, лишени од вашите пари и вашите сојузници, доведени во состојба на слуги, при се што сте граѓани, вие сте среќни ако ви раздадат нешто од парите за претстави, ако подготват една поворка во месецот Боедромион
; на крајот одлика на храброст која надминува се  вие сте им благодарни што ви го даваат тоа што е ваше. Што се однесува до нив, откако ве затворија градов, тие ве водат во кавги и ве кротат за да ве припитомат.''


** Boedromion e месец во атинскиот календар = септември.
*** Во оригиналот стои: Овие пак откако ве затворија во градов ве водат кон тоа да ве припитомуваат правејќи да сте им подложни.

 И покрај третата Олинтика, народот не започнува постапка за укинување на законот за теориконот. На крајот на летото Атинците испраќаат на Халкидик 38 триери и 2000 пелтасти под водството на Харес. Малку потоа, тие му наредуваат на Харидем кој тогаш се наоѓал на Хелеспонт да му се придружи на Харес со своите 18 триери, 4000 пелтасти и 150 коњаници. Напорот направен од Атина не е голем, но овие чети за поход, за жителите на Олинт не се безначајна помош: на почетокот на пролетта 348-та, Харидем им гиодзема на Македонците териториите кои тие ги имале освоено. Освен тоа, жителите на Олинт можат да се надеваат дека на оваа прва поткрепа ќе се надоврзат побројни помагања. Веројатно е дека во пролетта 348-та, Атинците барем делумно би ги послушале советите на Демостен и дека би направиле знажителен напор за да се спаси Олинт доколку немирите на Еубоја не го беа свртеле нивното внимание.

Буната на Еубоја

Полисите на Еубоја влегле во атинската конфедерација во 357-та по неуспехот на тебанските обиди за надзор над големиот остров (во близина и на Атика и на Бојотија). Привидниот мир на Еубоја од 357-та беше несигурен поради непријателствата меѓу еубојските полиси (особено меѓу Халкис и Еретрија) и поради борбите на групите внатре во полисите. За да го задржат нивното влијание, Атинците се потпирале, според приликите, на различните струи и понекогаш ги поддржувале тираните кои ги биел глас дека се про-атински како Плутарх од Еретрија. Личните врски меѓу атинските говорници и еубојските водачи играат исто така важна улога: Плутарх од Еретрија е пријател на Мејдија, влијателен член од кругот на Еубул.
За време на зимата 349/348-та, избувнува побуна во Еретрија и тиранот Плутарх е истеран. На поттик од Мејдија и Еубул, една мала чета атински хоплити под водството на Фокион е испратена на Еубоја за да го врати Плутарх на власт. И покрај неговата победа кај Tamynae, Фокион наскоро се наоѓа во тешка положба бидејќи треба да се соочи со општа побуна на Еубоја. Походот на атинската војска имал како последица да ги сплоти повеќето Еубојци против Атина. Востанието го водел еден решителен водач, Калија од Халкис, чија програма се состои во три точки: Еубоја на Еубојците, водство на Халкис и власт за Калија. Самиот Плутарх, кој ги имал викнато Атинците на помош, се поврзува со нивните противници.


Ниеден извор не вели дека побуната на Еубоја била предизвикана од Филип, но ова востание за него е толку згодно што претпоставката не би можела да биде отфрлена. Уште од 351-та, Филип се обидува да крене некои Еубојци против Атина; во првата Филипика (§ 37), Демостен вметнува едно писмо од Филип до Еубојците, особено „дрско" во однос на Атинците. Калија во секој случај бара сојуз со кралот на Македонија; овој се сложува, му ветува своја парична поткрепа и можеби испраќа неколку чети .
Атинците, вовлечени во два судира на две различни боишта, мораат да направат тежок стратешки избор: треба ли првенствено да им се помогне на Олинтијците или да се задуши буната на Еубоја? Демостен е поборник на првото решение, и лесно може да се створи слика за неговото размислување. Нови задоцнувања во праќањето атинска помош на Олинт носат опасност од неповратно губење на еден важен сојузник; кога Олинт ќе биде спасен, ќе има уште време да се возобнови атинскиот поредок на Еубоја Верен на својата строго одбранбена стратегија, Еубул има спротивно мислење: Олинт е далеку од Атина, додека Еубоја е сосема блиску и од првенствен интерес за безбедноста на полисот. Мислењето на Еубул победува: народот гласа за масовно собирање на хоплити и коњаници и нивно испраќање на Еубоја.

Декретот на Аполодор

Истовременото водење на две војни на Атина и прави големи парични тешкотии. Аполодор..

Мешањето на Филип на Пелопонес. Втората „Филипика"

Во 346-та Филип не можел да направи воена прошетка која би го наметнала како арбитар во пелопонеските работи, но состојбата на Пелопонес му дава многубројни прилики да го прошири своето влијание во подрачјето. Најголемиот број полиси доживува мошне жестоки социјални и политички борби: во многу случаи, една од групите (обично олигархиската) му испараќа повик за да ги надвладее своите противници. Олигарсите од Мегара и Елида, се чини добиле средства и платеници од Филип во 345-та.

Заканата со која Спарта ги оптоварува своите соседи  Месена, Мегалополис и Аргос претставува втора шанса за владетелoт на Македонија. He можејќи да сметаат ни на Атина, сојузник на Спарта ни на ослабената Теба, полисите кои се плашат од обновување на спартанската моќ бараат заштита од Филип. 

Еден натпис споменат од Дидим ни открива дека на крајот на 345-та жителите на Месена и на Мегалополис побарале да бидат примани во Амфиктионијата: тие се судриле со одбивање, (еден таков развој би ја намалил нивната важност), но возможно е дека Филип бил наклонет кон ваква преобразба која би му овозможила да спроведе превласт над цел Пелопонес почнувајќи од Делфи.

Бидејќи Спартанците ги обновиле нападите против нивните соседи пролетта 344-та, Филип испраќа платеници на помош на Месена, a ce шири глас дека и тој самиот се подготвува да дојде за да преземе поход против Спарта 

(Phil., 2,  15). Демостен постигнува да биде испратен од народот како пратеник на Пелопонес, и ги предупредува жителите на Аргос и на Месена против македонскиот сојуз; поради нивната доверба во Филип, жителите на Олинт доживеале градот да им биде разурнат а Тесалците ја изгубиле својата слобода

 (Phil., 2,  20-23):

 

 „единствената заштита на демократиите против тираните, е недовербата" (24).

Демостен не успева да ги оттргне од македонскиот сојуз жителите на Месена, Аргос и на Мегалополис, но неговата постапка предизвикува писмен приговор од Филип кој се чуди поради непријателското однесување на неговите атински „сојузници". Додека Атинците се договараат за одговорот што треба да го дадат на ова писмо од Филип, Демостен ја говори својата втора Филипика. 

Bтора Филипика

Спротивно на првата Филипика и на Олинтиките, овој говор не предлага никаква непосредна мерка. Демостен веројатно знае дека на владетелoт на Македонија, Атинците ќе му испратат учтив и помирлив одговор и впрочем не гледа никаква штета од тоа Атина да покаже исто лицемерство како Филип. Втората Филипика сака да влијае врз атинското мислење, тоа е едно разоткривање на краткорочните и долгорочните планови на Филип, и проглас во прилог на една политика на отпор заснована врз недоверба.

Демостен забележува дека, од склучувањето на мирот, Филип постојано ги поддржува Тебанците и нивните пелопонески сојузници на штета на атинските интереси; гласовите за недоразбирање меѓу Филип и Теба засега се целосно незасновани. Оваа пристрасност на Филип е сосема природна:

 

Тој знае дека Тебанците се бореле на страната на барбарите /во 480-та/ и дека жителите на Аргос не сториле ништо за да ги запрат. Затоа е сигурен дека и едните и другите, загрижени за сопствените интереси, воопшто не ќе бидат загрижени за заедничките интереси на Пелопонесот. Тој си вели дека доколку го сака нашето пријателство, ќе го има само под услов да се придржува до правдата, додека здружувајќи се со нив, ќе ги престори во помошници на неговото славољубие.

(Phil., 2 11-12)
Единствено свесни и единствено загрижени за панхеленските интереси се Атинците: овие многу тешки искази за другите  веројатно ја изразуваат раздразнетоста на Демостен по неуспехот на неговиот дипломатски поход на Пелопонес.
На почетокот на 344-та, Атина е исто толку осамена како есента 346-та Состојбата налага претпазливост. Демостен се чува да предложи воено дејство против Филип, но исто така бара од Атинците да бидат свесни за тежината на опасноста. Во својот поговор, тој ги повикува строго да постапат со одговорниот за сегашната состојба оној кој му ги препуштил Термопилите на Филип: јасно е дека тој се подготвува да го обнови својот процес против Ајсхин.

Персиското пратеништво и задачата на Питон

Пред да започне голем поход за му да стави крај на отцепувањето на Египет, Големиот Крал Артаксеркс Охос испраќа редица пратеништва во  полисите. Во Теба и во Арг, задачата на персиските пратеници е јасна: тие треба да добијат дозвола за собирање платеници. Целта на персиските пратеници во Атина е поинаква: присилен малку да ја испразни од војска Мала Азија поради неговиот египетски поход, ахајменидскиот (Ахајмениди е името на персиската кралска династија)  владетел се плаши Филип да не ја искористи така создадената празнина за да почне поход против него во Анадолија. При таква претпоставка, тој би посакувал Атинците да ги обноват непријателствата во Пелопонесот против Македонецот: тој им ветува значајни износи за финансирање на таа војна.

Стравувајќи од договор меѓу Големиот Крал и Атинците против него, Филип испраќа во Атина еден од неговите  придружници, Питон од Bизантион, задолжувајќи го да им ги даде на Антинците сите неопходни ветувања за да ги одврати од персискиот сојуз. Питон ветува преиспитување на договорот од 346-та во склад со атинските желби и се чува да приговори против барањата искажани од Атинците. Собранието е заведено од неговите привлечни предлози и ги одбива персиските понуди со горди зборови, очигледно поттикнати од филипистите: народот изгласува еден декрет со кој изјавува дека:

„пријателството на Атинците кон Кралот  продолжува, само ако Кралот  не преземе ништо против Пелопонесот" додавајќи дека „ако Кралот  предизвика некаков неред, Атинците ќе го повикаат Филип и сите oд Пелопонесот против него".

Филип го постигнал саканото.

Артаксеркс, одбиен од Атинците, стапува во врска со македонскиот двор и можеби склучува таен договор за ненапаѓање.

Сфакајќи дека Атинците се повеќе се заведени од Филип, Демостен и Хегесип избегнуваат отворено да ги отфрлат неговите понуди за преиспитување, туку го подбуцнуваат народот да бара толку значајни измени што Филип ќе биде присилен да ги одбие. На поттик од Хегесип, Атинците предлагаат членот кој се однесува на ''status quo'' („секој да го зачува тоа што го држи") да биде заменет со еден член кој ги признава законските права на двете страни („секој да го добие тоа што му припаѓа"). Еден таков текст би им овозможил на Атинците да бараат враќање на Амфипол и на сите места кои Филип ги приграбил од неговото устоличување. Ова ново формулирање е очигледно неприфатливо за Филип:

''владетелот не го крие лошото расположение, и се однесува многу студено кон атинскиот преговорач  Хегесип''.

Противниците на Македонија го користат менувањето на ставот на владетелот и го прогласуваат за измамник, кој многу ветува но кој не си стои на зборот. Филип повторно станува неомилен во Атина, но овoj пресврт се случува по одбивањето на персиските предлози од страна на Атинците. Во основа, задачата на Питон го постигнала посакуваното.

Судењето на Филократ и процесот за пратеништвото

Се чини дека дошол часот Демостен и неговите пријатели да ги дадат на суд најпознатите филиписти.
Хиперид презема ''eisangolia'' против Филократ изразена вака: 

 

„Како говорник, тој поддржува предлози спротивни на интересите на атинскиот народ, затоа што добива пари и подароци од непријателите на народот."

Собранието начелно гласа против Филократ, и Хиперид го изнесува случајот пред судот. Без да го чека денот на судењето Филократ претпочита да замине од Атина. Тој е осуден на смрт во отсуство. 

Во својот говор против Ајсхин, Демостен ја прикажува поткупливоста на Филократ како општо позната работа:

 

Филократ не само што често признаваше пред вас во Собранието дека земал поткуп, туку уште ви го покажуваше тоа со своите дела, купувајќи жито, градејќи, велејќи дури дека ќе отидеше во Македонија дури и да ие беше избран од вас, увезувајќи дрво, менувајќи злато  пред очите на сите.

(De falsa legatione,  14)
Од своја страна Ајсхин, далеку од тоа да го брани Филократ, се обидува да одрече секаква врска со него. Можно е дека Филократ бил истовремено поткуплив, бесрамен и непретпазлив, но не би можело да се исклучи дека во негово отсуство многу го клеветеле: Демостен за да се обиде да го прокаже Ајсхина со него, а Ајсхин за да му ги префрли сите гревови и самиот да се растовари од нив.

Осудата на Филократ е успех за противниците на Македонија. Демостен го продолжува нападот окончувајќи ја оптужбата за предавство која ја отпочнал против Ајсхин уште 346-та.
Судењето трае цел еден ден. Обвинителот и одбраната располагаат, секој со по 11 клепсидри. Говорот на Демостен За неверното пратеништво таков каков што го читаме е исклучително долг многу подолг од одбраната на Ајсхин, затоа многу толкувачи претпоставуваат дека по судењето Демостен внел во својот текст еден број нови излагања, имајќи го во вид неговото објавување. Главните точки на образложението, сепак, најверојатно не биле менувани.

Демостен уште со навлегувањето во содржината ги означува своите крунски точки на оптужбата:

Ајсхин не ги следел упатствата дадени на пратениците, тој го мамел народот со лажни извештаи, тој придонел Атинците да пропуштат прилики, и сите овие дела ги направил зашто му е продаден на Филип ( § 4-9). Потоа, Демостен потсетува на непријателството што Ајсхин најпрвин го покажал во однос на Филип за време на преговорите во 348-346-та. Смислата на ова почетно потсетување е јасна:

Демостен сака да навести дека Ајсхин толку брзо и толку целосно ја сменил политиката, само затоа што бил купен од Филип за време на неговиот прв престој во Пела.

Без да внимава на редоследот на настаните, Демостен долго ги излага успокојувачките и лажливи говори што Ајсхин ги држел по враќањето од второто пратеништво, јавни говори, кои настаните подоцна очигледно ги порекнале.

На недоволно убедлив начин, тој тврди дека декретите што тогаш ги изгласале Атинците по наговор на Ајсхин и на Филократ се причина што Фокидијците се предале.

''Ако Ајсхин ги изневерил интересите на Атина поради глупост и поради неразбирање, изјавува Демостен, праведно би било да биде казнет, зашто ниеден глупак не е присилен да се занимва со политика. Меѓутоа, ако Ајсхин делувал само од глупост и незнаење, тој великодушно би го советувал народот да го ослободи (§ 101). Ајсхин треба тешко да се казни, затоа што тој му се продал на Филип за да ги изигра Атинците. ''

За ова клучно обвинување, Демостен нема доказ и се потпира на показатели.

Ненадејниот пресврт на Ајсхин очигледно е сомнителен.

Ајсхин би требало да чувствува бес против Филип ако владетелот го излажал:

тоа не е случај (§ 103-110).

Демостен не се двоуми да ги меша работите: Ајсхин му е соучесник на Филократ; а Филократ признал дека зел пари; значи и Ајсхин зел. Демостен ја подвлекува важноста на влогот.

 

Сосема е можно овие луѓе да тврдат дека ќе ја предизвикате омразата на Филип ако ги казните оние чие пратеништво доведе до мир. Јас пак, ако е тоа точно, јас не гледам што би може л друго да најдам, и при многу барање, што би го обвинило Ајсхина потешко.

Навистина, ако човекот кој потрошил пари за да постигне мир, ако тој човек сега e толку опасен и толку моќен што отсега ќе морате да ги заборавите заклетвите и правдата за да испитате какво задоволство би можеле да му причините на Филип, каква ли казна би требало да поднесат одговорните за ова за да бидат казнети како што заслужуваат?

Сепак верувам дека можам дури да покажам дека тоа поверојатно ќе биде почеток на едно корисно пријателство за вас. Всушност треба добро да се знае, Атинци, дека Филип не ја презира вашата земја, дека не затоа што ве оценил како помалку корисни од Тебанците, ги претпочитал нив; туку затоа што бил известен од овие луѓе овде и им го рекол тоа што јас веќе порано го реков пред вас во Собранието без никој од нив да ми одрекне: 

Народот е нешто најнеодредено и најнеусогласено на светот, слично на немирните морски бранови кои се движат без ред; еден доаѓа, другиот си оди; никој не се грижи за заедничкиот интерес или не мисли на него.

Филип треба да има пријатели, кои во секоја прилика, ќе дејствуваат кај вас во негова полза и ќе го остваруваат тоа што самиот тој би го сторил и тој лесно ќе добие кај вас се што ќе посака".

Ако Филип, претпоставувам, разбереше дека оние кои му го рекле тоа биле погубени веднаш по нивното враќање овде, тој ќе постапеше како Големиот Крал /по осудувањето на смрт на пратениците кои ги имал потплатено/.

(De falsa legatione,  134-137)
Co други зборови, ако судот го казни Ајсхин, Филип чесно ќе го побара пријателството на атинскиот народ наместо да купува говорници за да го лаже.
Дури тогаш Демостен пристапува кон главната точка на неговата оптужба, текот на второто пратеништво. Постапката е вешта. Кога Демостен ја прикажува играта на Филип и чудното држење на атинските пратеници, тој веќе им пружил на судиите клуч за толкување на однесувањето на Ајсхин: неговата поткупливост.

Во вториот дел на својот говор, Демостен, преку мали удари, вперува мошне разновидни напади против семејството на неговиот противник, против неговиот приватен живот и против неговото политичко однесување (179-314). Тој се потсмева особено на новата вообразеност која ја покажува Ајсхин, и подмолно навестува дека станал олигарх:

Тој сега е земјишен сопственик и голема личност. Α еве ја стварноста. Пред да и ги причини на нашата земја сите можни зла, тој признавашс дека бил писар и ви оддаваше благодарност за неговиот избор, тој имаше примерно држење. Откако причинил 1000 зла, тој се мурти; речете му: „Ајсхин поранешниот писар", тој е веднаш ваш непријател и се држи навредено; тој се шета на Агората, со наметка која се влече до петиците, со надуени образи, зашто отсега тој ви е, гостин и пријател на Филип, еден од оние луѓе кои сакаат да се ослободат од демократијата, кои во сегашната состојба гледаат само неред и лудило, тој кој досега паѓаше ничкум пред зградата на пританите. (Во оригиналот стои ''tholos''. Toa e зграда со кружна форма во која заседавале пританите.)

(De falsa legatione, 314)
Демостен тогаш со жестина се навраќа на најсилната точка на неговото докажување, разоткривањето на ставот на Ајсхин за време на второто пратеништво и по неговото враќање: благодарение на Ајсхин и на неговите соучесници, Филип ги постигнал своите цели, без непосредно да си го расипе угледот (§ 315-331). Осудувајќи го Ајсхина, заклучува говорникот, Атинците ќе го присилат Филип да прифати попомирлив став во однос на народот, или барем ќе го спречат да најде други предавници за врбување (§ 341-345).

Одбраната на Ајсхин е многу вешта.

Тој прави еден многу јасен приказ за сите преговори со Филип како што биле по ред, што му овозможува да ја истакне соработката на Демостен и на Филократ. Тој многу брзо минува преку главните забелешки што му ги упатува Демостен: тој се задоволува да забележи дека главната причина за уништувањето на Фокида, е Фортуна (Fortuna божица на среќата кај Римјаните, а кај Атињаните е Tykhe.) (131), и дека народот ги споделил неговите „чувства" (Ајсхин избегнува да рече неговите „заблуди") за намерите на Филип. Неодреден за суштинското, Ајсхин подробно ги одбива неточностите на Демостен:

''неточно е дека Ајсхин држел говор недостоен за Атина пред  пратениците на 19-ти ''1aphebolion'', зашто тие не биле дојдени ( 57-62);

неточно е дека одолговлекувањата на второто пратеништво биле виновни за поразот на Керсоблепт, кој се случил пред тоа ( 89-93).''

Неспособен да ги отфрли стратешките и политички образложенија на Демостен, Ајсхин е многу вешт во истакнување на неговите претерувања, неговите лаги и неговите сплетки.

Случката со олинтската пленичка му дава прилика за едно победоносно побивање. Демостен тврди дека за време на престојот на второто пратеништво во Пела, Ајсхин, на крајот на една гозба, наредил да соблечe и да камшикува една олинтска пленичка (Demosth., De falsa legatione, 196-200).

Демостен се обидува да добие сведочење од еден жител на Олинт по име Аристофан; овој одбива, ... и сведочи во корист на Ајсхин дека Демостен се обидел да му изнуди лажно сведочење. Пријателите на Ајсхин веројатно ја рашириле веста помеѓу судиите точно пред судењето, зашто Демостен бил исвиркан кога ја споменува оваа случка (Aeschin., De legatione, §4). Ајсхин со навреден тон одговара на личните напади од Демостен: каква срамота да се напаѓа неговиот татко, кој придонел за уривањето на Триесетмината ( Олигархиска влада во Атина поставена по нејзиниот пораз од страна на Спарта во 404-та год.) (§ 147-148)!

'' Каква срамота кога еден дезертер како Демостен се обидува да осуди еден храбар борец како него'' (Ајсхин ја користи приликата за да ги наброи своите походи) ( 167-170).

Овие налутени приговори не го спречуваат Ајсхина да го проткае својот говор со злонамерни приказни за приватниот живот на неговиот противник. Тој особено го повторува срамното, често повторувано, озборување за брачниот живот на големиот говорник: 

Демостен го вселил под неговиот покрив својот љубимец Кносион, a неговата сопруга, огорчена, му се одмаздила станувајќи му љубовница на Кносион; бракот на Демостен бил брак меѓу тројца.

Ајсхин е ослободен, но за влакно, со само 30 гласови мнозинство.

Невештините и нечесностите на оптужбата на Демостен веројатно раздразниле неколку судии; отсуството на очигледен доказ за поткупливоста на

Ајсхин веројатно поттикнал неколку други на попустливост; сведочењата на Еубул и на Фокион без сомнение оделе во негов прилог.
Сепак ослободувањето на Ајсхина, по осудата на Филократ, ја одразува поделеноста на атинското мислење и неговите колебања Многу Атинци, колку и да се разочарани и раздразнети од неуспехот на преиспитувањето на одредбите на мирот, уште се двоумат дали сосема да ја осудат помирливата политика спрема Филип чиј главен гласноговорник е Ајсхин.

Нови предлози на Филип; Говорот за Халонес

Филип сепак ги продолжува своите мешања во Пелопонесoт. Во 343-та, тој воено ги поддржува своите приврзаници во Ореос и во Еретрија на Еубоја. Есента истата година, го заменува кралот на Молооси Арибај со младиот брат на Олимпијада, Александар од Молооси, кого тој го одгледал на дворот во Македонија и кому му е многу близок (злобните јазици го прикажуват како ерeст на момчето). На почетокот од пролетта тој презема  начелно за сметка на Александар  освојување на полисите на Касопија (на северозапад од Амбракискиот залив). Неговата намера веројатно е да оди до Коринтскиот залив; тогаш тој би можел да префрли војски на Пелопонес без да се грижи за Тебанците и Атинците, чиј можен отпор би бил заобиколен од запад. Плановите на Филип се проѕрени навреме: Амбракија, Акарнанците и Ахајците бараат сојуз со Атина, која веднаш се сложува и испраќа војс